pitu pitu slow food

Przed nami sylwester i karnawał, nie wiem jak wy, ale ja najbardziej lubię "domówki" w gronie przyjaciół i z dobrym jedzeniem.

W pieczeniu chleba jest jakaś magia. Co jakiś czas zapominam o tym zwyczaju, ale potem wracam do pieczenia ze zdwojoną siłą. Domowy chleb na zakwasie nie ma sobie równych, a zapach unoszący się w domu znacznie wpływa na poprawę nastroju domowników.
Moim nowym zwyczajem jest pieczenie chleba w nocy - około 12 czy 1, wtedy rano jest idealnie wystudzony, a czasami w weekend, gdy zbudzę się rano wstawiam chleb do pieczenia o 6 rano, by był idealny na późne niedzielne śniadanie.

Aby upiec chleb potrzebujemy jednego istotnego składnika - zakwasu. Jeśli nie macie znajomych którzy was obdarują słoiczkiem dziwnej mazi, nie ma tragedii, potrzebujecie tylko odrobinę cierpliwości - zakwas musi dojrzeć, a potem już tylko pieczenie, pieczenie i pieczenie.




przepis na zakwas:
do przygotowania zakwasu będzie potrzebny pojemniczek - ja używam plastikowego pojemnika śniadaniowego, wysokiego (koniecznie!:))

1 porcja mąki żytniej typ 750
1 porcja przegotowanej i ostudzonej wody

*1 porcja to u mnie miarka 200ml

Zakwas w czasie dokarmiania i produkcji trzymamy w cieple (obok piekarnika, lodówki lub kaloryfera, idealna temperatura dla zakwasu to 24 - 27st) i przykrywamy jedynie ściereczką.

Dzień pierwszy:
mieszamy mąkę i wodę - odstawiamy w ciepłe miejsce
Dzień drugi:
do mieszanki dodajemy 1 porcję mąki, 1 porcję wody i odstawiamy w ciepłe miejsce

i już można upiec chleb, musicie jednak pamiętać że zakwas im starszy tym silniejszy, więc ten pierwszy może być za słaby do niektórych wypieków, wtedy można dodać odrobinę drożdży instant.

Po użyciu zakwas zamykam szczelnie i chowam do lodówki. Zakwas dokarmiam mniej więcej raz w tygodniu, po wyjęciu z lodówki pozwalam mu się ogrzać do temperatury pokojowej, daję mu jeść, zostawiam na kilka godzin żeby sobie popracował i jeśli nie piekę chleba, chowam do lodówki.
Kiedyś Liska z whiteplate napisała że zakwas jest jak boa, woli zjeść raz a dobrze, niż często po trochu. Dokarmiajcie go wiec raz na tydzień, od serca:)

na początku przygód z zakwasem miałam obawy, bo zbierała się woda, bo jakoś tak dziwnie ta maź wygląda, z czasem nabrałam bardziej "wyluzowanego" podejścia do zakwasu, o ile na zakwasie nie pojawia się pleśń na 99% z zakwasem jest wszystko ok, zakwas jest wieczny, jeśli będziecie o niego dbać, raz zrobiony zostanie z wami na długie lata.
Zbierająca się woda jest ok:) to normalne, nie wyrzucajcie dobrego zakwasu bez powodu:)

przepis na chleb:
300 g mąki żytniej razowej (ja używam typ 2000)
200 g mąki pszennej chlebowej typ 750
500 ml wody
2-3 łyżki zakwasu
1 łyżeczka soli
czarnuszka do posypania

Wszystkie składniki mieszam łopatką, przekładam do foremki (używam jednorazowych foremek 25cm) wysypanej mąką. Odstawiam do wyrośnięcia na około 12 godzin.
Gdy chleb już wyrośnie posypuję go czarnuszką, nagrzewam piekarnik do 190st grzanie góra - dół i wstawiam chleb do naparowanego piekarnika - brzmi strasznie? po prostu, tuż przed lub od razu po włożeniu chleba, na dół piekarnika wysypuję szklankę kostek lodu, lub wylewam trochę wody, dzięki temu skórka na chlebie jest cudownie chrupiąca i błyszcząca. Piekę 50-60minut. Zostawiam w piekarniku do ostygnięcia.

ps. do chleba możecie dodać ziarna, suszone pomidory czy zioła.

Smacznego!

Mój mąż w tym roku zaszalał, mięsożerny od zawsze, powiedział "ok, w tym roku nie musimy mieć mięsa na święta". Szok  i niedowierzanie, a lodówka tak cudownie pachnie pieczarkami, fasolą i totalnym brakiem mięsa.
Wege święta u nas zawsze były, ale na 50%, druga połowa to były mięsa przygotowywane przez moją Mamę, żeby mój biedny mąż nie umarł z głodu, bo przecież;)
W tym roku nasz stół wygląda inaczej. Jest pyszny wege bigos (wyszedł mi boski, a to mój pierwszy bigos w życiu), pasztet z fasoli i pieczarek, moje ulubione "nadzienie" czyli to co wkłada się do faszerowanego kurczaka, tyle że bez kurczaka (i bez wątróbki, bo wiem że wątróbkę również się dodaje), jest fasola z miodem i rozmarynem i seler w wodorostach.
Na wszystkie te rzeczy będę dodawać systematycznie przepisy, żeby były już na przyszły rok.

Tymczasem, mam nadzieję że Wasze święta cieszą Was i smakują Wam, tak jak mi moje.
Życzę Wam spokoju, odpoczynku i radości.

Kasia.

Prezent last minute? już się robi:)
jest to bardzo szybki przepis na bardzo szybki upominek. Zawsze gdy robię słoiczki prezentowe, robię też dużą porcję dla siebie, grzanki posmarowane tym serkiem to poezja. Używam zwykle serka typu feta - favita. Jest miękki i fajnie się rozsmarowuje na grzankach;)


do przygotowania używam:
słoiczki - ja tym razem użyłam małych słoiczków 200ml

przepis:
opakowanie sera typu feta (favita)
oliwa
pieprz w ziarenkach
kilka listków laurowych
ziele angielskie
suszona papryczka chili
zioła prowansalskie
tymianek
rozmaryn
oregano


Przepis jest banalnie prosty, ser kroję w małą kostkę i obtaczam w wymieszanych przyprawach.
Nie podałam ilości bo tak naprawdę zależy to od naszego smaku. U mnie bazą mieszanki przyprawowej są zioła prowansalskie - używam ich około 2 łyżek, 1/2 łyżeczki rozmarynu, 1 1/2 łyżeczki tymianku, tyle samo oregano, papryczka chilli.
W słoiczkach układam na dnie listek laurowy, kilka ziarenek pieprzu i ziele angielskie, na to układam pokrojoną fetę, obtoczoną wcześniej w pozostałych ziołach, zalewam wszystko oliwą i zakręcam. Ważne: feta musi być całkowicie przykryta oliwą.
Taki słoiczek możemy przechowywać w lodówce kilka tygodni, chociaż gwarantuję, nie przetrwa:)

z jednego opakowania serka wyszły mi 3 słoiczki.

Smacznego!

Nie, musy jabłkowe nie są tylko dla dzieci, duże dzieci też je lubią, zwłaszcza z dodatkiem naleśników, ale wyjadane ze słoiczka też są boskie. Pachnące cynamonem i świętami.
Czy to nie jest doskonały prezent? robiony własnoręcznie, z miłością? ja uwielbiam. Dlatego mus jabłkowy również jest na liście moich własnoręcznie robionych prezentów:)
Domowy, bez cukru i tak bardzo łatwy w przygotowaniu. Czy może być lepiej?


do przygotowania używam:
garnek z grubym dnem

przepis:
6 jabłek (ja używam renet)
1,5 łyżeczki cynamonu
1/2 łyżeczki mielonego kardamonu
1/3 łyżeczki mielonych goździków
szczypta startej gałki muszkatołowej

Jabłka obieram i kroję w kawałki, wrzucam do garnka z grubym dnem razem z przyprawami. Smażę (ewentualnie dodając łyżkę lub dwie wody), aż się rozpadną. Przekładam do słoików i pasteryzuję w piekarniku* 20min, w 130st.

*pasteryzacja w piekarniku:
umieszczam na wyłożonej ściereczką kratce słoiki, wstawiam do zimnego piekarnika, na 130st grzanie góra - dół,  pasteryzuję 20min od momentu gdy piekarnik osiągnie temperaturę. Zostawiam do wystudzenia.

Smacznego!

Dziś pierwszy raz w tym roku za oknem było biało. Co prawda był to szron, ale dobre i to. w końcu.
Pora więc na naszą świąteczną pozycję obowiązkową - tort makowy:)
Mogę go jeść ciągle, jest wilgotny i tak bardzo pyszny, ach..

łyżka rumu

na polewę
3 łyżki masła
3 łyżki cukru
3 łyżki kakao
4 łyżki wody

Mak zalewam wrzątkiem i chwilkę gotuję, następnie odcedzam i rozdrabniam (maszynka / lub mały dokładny blender). Żółtka z cukrem i masłem ucieram na jasną gładką i puszystą masę, następnie dodaję mak, kaszę, starte na tarce jabłka oraz rum. Białka ubijam na pianę i dodaję delikatnie do ciasta.
Piekę w 175 stopniach w termoobiegu, około godziny.

Ciasto podaję z polewą kakaową. Wszystkie składniki umieszczam w garnuszku i podgrzewam, aż wszystkie składniki się połącza. Polewam nią ciasto i zostawiam do ostudzenia.

Smacznego!

ps. przepis mam od mojej Mamy, chociaż mama do ciasta dodaje zapach migdałowy, ja wolę rum;)

Nigdy nie potrafiłam zdecydować co lubię bardziej, dostawać czy dawać prezenty. Jednak dla osób z boku, sprawa jest jasna (a przynajmniej tak twierdzą) lubię dawać, z tego mam największą frajdę.
Dawanie prezentu dla mnie to nie jest włożenie kilku papierków w kopertę. Staram się aby wszystkie prezenty które daję zawierały jakiś osobisty akcent, często są handmade. A jakie by nie były, zawsze ich pakowanie, czy forma wręczania mają dla mnie ogromne znaczenie.
Tego samego bardzo bym chciała w zamian. Zawsze bardziej ucieszą mnie domowe pierniczki, pieczone z myślą o mnie, niż zestaw kosmetyków kupiony jako gotowiec w sklepie po drodze. Prezentów "masz tu ...zł kup sobie coś" nie wchodzi u mnie w grę, ani jako prezent ode mnie, ani dla mnie.

Przygotowywanie prezentów świątecznych zaczyna się u nas dużo wcześniej, w zależności od aktualnej pasji, czasami zaczyna się to nawet w sierpniu. Rodzinę obdarowuję własnoręcznie robioną biżuterią, szytymi drobiazgami, zrobionymi samodzielnie świecznikami, świeczkami lub jedzeniem.. no właśnie i tu dochodzimy do sedna sprawy:)
Do świąt będę zamieszczać tu przepisy na moje sprawdzone prezenty dla rodziny i znajomych.
Dziś zaczniemy od naszego ulubionego (cieszy zwłaszcza etap przygotowywania i smakowania) irish cream. Taka mała buteleczka może stać kilka miesięcy, a przygotujemy ją w  5minut... no 3 godziny i 5 minut:)


do przygotowania używam:
miska z wysokim brzegiem, mikser/blender z rózgą

przepis:
1 puszka mleka skondensowanego słodkiego, gotowanego około 3godzin lub 1 puszka masy krówkowej*
1/2 szklanki mleka
1 szklanka whisky
1 łyżeczka kawy rozpuszczalnej

* gdy zaczynałam robić irish cream jako prezent w sklepach nie było dostępnej jeszcze wersji gotowej, teraz jest, ale nie wszędzie można ją znaleźć, jeśli macie do niej dostęp kupcie gotową, jeśli nie, ugotujcie puszkę.

Do miski z wysokim brzegiem wlewam mleko, dodaję kawę rozpuszczalną i dokładnie mieszam, żeby kawa się rozpuściła. Dodaję masę krówkową, mieszam mikserem / blenderem aż powstanie gładki płyn, na koniec dodaję whisky, dla mnie idealna jest 1 szklanka na takie proporcje, możecie jednak smakować i dodawać alkohol wg. własnych upodobań.
Gotowy likier przelewam do butelek, przechowuję w szafce.
Przygotowując go na święta, robię go zwykle kilka dni przed wigilią.

Smacznego!

Są takie dania które mogę jeść zawsze, takie które często też za mną "chodzą", są też takie które jem na swój sposób (trochę jak zjadanie ptasiego mleczka, każdy ma swój sposób;)) i takie które lubię jeść na drugi dzień, prawie zimne.
Jest jedno danie, które łączy te wszystkie cechy razem.
Jest to przepis mojej Mamy, o ile pamiętam, za pierwszym razem to danie zawierało mięso, ale mięso zupełnie tam nie pasowało, a my z mamą niedługo później przeszłyśmy na wegetarianizm.
I tak oto w nasze stałe menu wpisał się tort naleśnikowy, który uwielbiają wszyscy, łącznie z tymi którzy twierdzą, że obiad bez mięsa to nie obiad.



do przygotowania używam:
blender/tarka, patelnia do naleśników, głęboka patelnia do nadzienia, garnuszek do sosu, naczynie do zapiekania, piekarnik

przepis:
na naleśniki

150g mąki
250ml mleka
2 jajka
100-200ml wody
szczypta soli
garść natki pietruszki

na nadzienie
3 ząbki czosnku
5 marchewek
1/2 średniej wielkości selera
2 korzenie pietruszki
1,5 łyżeczki curry
1/2 łyżeczki ostrej papryki
szczypta soli

na sos
2 łyżki masła
2-3 łyżki mąki pszennej
2 szklanki mleka

żółty ser do zapiekania
olej do smażenia

Na początek przygotowuję naleśniki, mieszam rózgą w misce mąkę, jajko i mleko. Odstawiam na około 15 minut, po tym czasie dodaję wodę, sól i posiekaną natkę pietruszki. Na patelni rozgrzewam mniej więcej pół łyżki oleju, rozgrzany olej odlewam do ciasta, a pozostałe krople zbieram z patelni delikatnie ręcznikiem. Smażę naleśniki i odkładam na później.

Czosnek, marchewki, seler i pietruszkę rozdrabniam w blenderze. W głębokiej patelni rozgrzewam mniej więcej 1,5 łyżki oleju, dodaję curry i ostrą paprykę, wrzucam warzywa na rozgrzany olej i dokładnie mieszam. Smażę chwilę, następnie dodaję kilka łyżek wody, solę i zostawiam na małym gazie,  żeby warzywa się lekko poddusiły.

W małym garnuszku przygotowuję beszamel. Do roztopionego masła dodaję mąkę, mieszam małą rózgą i cały czas mieszając dodaję mleko, a później małą garstkę startego żółtego sera, gotuję do czasu aż zgęstnieje.

W naczyniu żaroodpornym układam tort: naleśnik, rozsmarowana łyżka sosu, na to odrobina sera, nadzienie i znów naleśnik, sos, ser nadzienie, aż do końca. Całość polewam sosem, posypuję startym serem i zapiekam w 190st około 20minut, do zrumienienia sera.

Smacznego!

ps. na drugi dzień jest jeszcze lepsza!

Zima zbliża się wielkimi krokami, większość oczywiście stwierdzi "o nieee" ja na szczęście do większości nie należę, zimę uwielbiam. Śnieg za oknem, dobra książka i miska gorącego bulionu, czy wieczory mogą być lepsze?
Pewnego pięknego dnia zachciało mi się pierogów w rosole. Pierogi musiały mieć intensywny smak i  dosyć zbite nadzienie. Wybór padł na soczewicę.

Przedstawiam wam moje nowe ulubione danie, intensywny bulion warzywny z pierożkami z soczewicy.

No bo czy każdy pasterz musi być mięsożerny? Ja na przykład wypasam (na balkonie) moje cztery koty i mięsożerna nie jestem. Idea zapiekanego czegoś, przykrytego ziemniaczanym puree wydawała mi się zawsze cudowna, ale jakoś nigdy się nie złożyło, aż pewnego dnia, zdecydowałam że pora podejść poważnie do tematu shepherd's pie - w wersji bez mięsa. I podeszłam.
O tym, że zapiekanka nie potrzebuje mięsa i że jest doskonała w wersji wege świadczy opinia mojego męża, który siedząc nad miską zapiekanki mruczał sobie że musi wstać, musi odejść, bo przecież nie może zjeść całej od razu, ani razu nie wspominając o tym że lepsza by była z mięsem.
Idealna na obiad w te chłodne i mokre dni.



do przygotowania używam:
garnek z grubym dnem (plus dwa ganki do ugotowania soczewicy i ziemniaków), piekarnik, naczynie żaroodporne

przepis:
2 szklanki soczewicy - zielonej
4 średnie marchewki
1/4 selera
1 duża pietruszka (korzeń)
100 g jarmużu
2 ząbki czosnku
1 mała cebula
500ml dobrej passaty pomidorowej
1 łyżeczka majeranku
2 łyżeczki tymianku
1/2 łyżeczki rozmarynu
1 listek laurowy
3 ziarenka ziela angielskiego
sól i pieprz
2 łyżki oleju

na puree
1kg ziemniaków
2 duże łyżki masła + kilka na wierzch
1/4 szklanki mleka
gałka muszkatołowa

Soczewicę płuczę, zalewam wodą i gotuję około 25 minut. W tym samym czasie w osolonej wodzie gotuję ziemniaki na puree. Cebulę, marchewki, pietruszkę i seler kroję w drobną kostkę. Do garnka z grubym dnem wlewam olej, dodaję listek, ziele, rozmaryn, tymianek i majeranek, gdy olej się rozgrzeje dodaję cebulę i smażę aż lekko się zeszkli. Następnie dodaję pokrojone warzywa i czosnek, wszystko smażę, często mieszając, gdy warzywa będą już całe w przyprawach i oleju, dodaję pokrojony jarmuż i znów smażę mieszając.  Po 2 minutach dodaję passatę i zostawiam wszystko na niewielkim ogniu, mieszając od czasu do czasu, na jakieś 15 minut.
Po tym czasie soczewica jest już gotowa, odcedzam ją i dodaję do warzyw, mieszam wszystko, przyprawiam solą i pieprzem i gotuję jeszcze, do czasu aż skończę robić puree.
Do odcedzonych ziemniaków dodaję masło, ubijam je na puree, następnie dodaję mleko oraz starą gałkę.
Warzywa przekładam do żaroodpornego naczynia, przykrywam warstwą puree, na wierzchu posypuję lekko pieprzem, rozmarynem i układam kawałki masła.
Zapiekam w 190 stopniach około 25minut.

Smacznego!

Mówcie co chcecie, ale nie ma bardziej ciepłej (wewnętrznie), cudownej pory roku niż zima. Najbardziej na świecie lubię budzić się rano i odkrywać pierwszy śnieg za oknem (cieszę się wtedy jak dziecko). Kuba czasami nawet budzi mnie w środku nocy mówiąc "dzidziu, dzidziu patrz śnieg", bo wie, że uwielbiam to uczucie, ciepły koc, herbata i widok leniwie opadających płatków śniegu.
W weekendy uwielbiam zakopać się w kocu z książką lub serialem, zrobić sobie ogromny kubek herbaty i po prostu odpoczywać. No i są święta.
Gdzieś w połowie października zaczynam robić sobie herbatę świąteczną, z pomarańczą, cynamonem, goździkami. W listopadzie do tego zestawu dochodzą jeszcze nucone pod nosem, albo nieśmiało grające z komputera piosenki świąteczne, najlepiej w wykonaniu klasyków,  moich cudownych zaklinaczy świąt Franka Sinatry, Deana Martina, Binga Crosby*iego.
Zwykle już w październiku z Cioteczką M (drugą, nie tą od zapiekanej cukinii) planujemy pierniczki, wypieki, przerzucamy się przepisami na świąteczne ciasta, ciasteczka.  A już od listopada planujemy naszą podróż do hali skarbów - targu kwiatowego na którym w sezonie kupujemy ozdoby, bombki, sznureczki, torebeczki i wszystkie te cuda, niezbędne do świąt.



Tak, nucąc pod nocem "baby it's cold outside" właśnie planuję świąteczne wypieki i upominki. Za chwilę zaparzę sobie gorącą herbatę o zapachu pomarańczy i goździków i zapadnę się w plany, marzenia i kulinarne zapiski sprzed lat.
Tak, jestem szybsza niż tesco i cocacola. Musiałam się przyznać!:)

Coś jakby bo to nie do końca to, czego szukałam, a właściwie nie ja, a koleżanka która przywiozła ze sobą to kulinarne wspomnienie i rzuciła mi wyzwanie:) Dodatkowo prezentuję wam wersję oszukaną,      z fasolą z puszki, więc coś jakby ale główna idea umyka tym przyspieszeniem w postaci fasoli w puszce.
Mimo jednak że nie jest to zupa taka jak miała być, zasmakowała mi i z przyjemnością zrobię ją ponownie.


do przygotowania używam:
garnek z grubym dnem

przepis:
300 g fasoli cannelini
2 listki laurowe
1 ziemniak
1 cebula
4 marchewki
3 łodygi selera naciowego
3 ząbki czosnku
oliwa dobrej jakości
puszka dobrej jakości pomidorów
przyprawy: sól, pieprz, chilli, tymianek
2 garście dobrej jakości chleba (najlepiej czerstwego)
300 g kapusty włoskiej (chociaż myślę że doskonale sprawdziłby się również jarmuż)

Przygotowanie zaczynam od obrania i pokrojenia w drobne plasterki / kostkę ziemniaka, marchewki, selera oraz kapusty. W garnku rozgrzewam oliwę, tak aby przykryła grubą warstwą dno garnka, dodaję tymianek, liść laurowy i wrzucam fasolę, chwilę smażę na małym ogniu, dodaję czosnek mieszam dokładnie i zostawiam cały czas na kuchni, do momentu aż cudowny zapach przypraw, fasoli i czosnku będzie rozchodził się pod domu (3-4minuty). Wyjmuję mniej więcej połowę fasoli i odkładam na bok, to co zostało w garnku rozdrabniam widelcem, dodaję ziemniaka i cebulę, mieszam aż wszystko będzie w oliwie, dodaję marchewkę, znów mieszam, na koniec dodaję selera, gdy wszystko już chwilę się podsmaży zalewam odrobiną wody (tak aby przykryła tylko warzywa) solę i duszę pod przykryciem do miękkości.
Gdy warzywa będą już miękkie dodaję pomidory z puszki, posiekaną kapustę i odstawioną wcześniej fasolę. Zagotowuję, dodaję przyprawy (pieprz, chilli) oraz porwany na kawałki chleb. Jeśli płynu jest za mało dodaję jeszcze trochę wody. Całość gotuję jeszcze około 30-50minut, tak aby wszystkie warzywa były miękkie.
Szczerze? najlepiej smakuje na drugi dzień, podana ze świeżym tymiankiem i kroplą oliwy.

Smacznego!

Czasami mam ochotę na coś dobrego. Zwykle coś dobrego nachodzi mnie w dzień gdy większość sklepów jest zamknięta, ewentualnie późnym wieczorem, gdy większość sklepów jest zamknięta.
Są jednak składniki które w domu zwykle mam, gotowe ciasto francuskie na czarną godzinę, jabłka i biały ser. To właśnie tyle potrzeba by zjeść coś dobrego:)

Instrukcja obsługi mojego męża jest bardzo prosta, zawiera jedno zdanie: "upiecz ciasto czekoladowe, a będziesz miała wszystko co chcesz" :)
Kuba jest fanem wszystkiego co słodkie, batoniki, czekoladki, ciasta. Ale są ciasta wyjątkowe, takie o których wspomina przy każdej okazji, takie które bez wahania wpisuje na pierwszym miejscu swojej listy życzeń urodzinowych.
Z lekkim poślizgiem, ale i w tym roku dostał swoje urodzinowe ciasto czekoladowe.

przepis:

Ten przepis nie ma romantycznej historii, nie jest spełnieniem marzeń, czy wspomnieniem wakacji. Jest wynikiem nadwyżki maślanki w lodówce.
Często się zdarza że kupujemy coś specjalnie do jakiegoś dania, a potem zostaje nam połowa, a czasami nawet większość. Dodatkowo przychodzi niedziela rano i nie do końca wiesz, czego chcesz od życia.
Wczorajsza kolacja składała się ze słodkich naleśników ze smażonymi jabłkami, do naleśników użyłam dokładnie pół opakowania maślanki. Co więc zrobić z drugą połową? naleśniki! ale znów na słodko? nie, to nie przejdzie, nawet u nas w domu:)
i tak powstały śniadaniowe naleśniki na ostro.


Suche składniki przesiewam do miski, następnie dodaję mokre - mleko, maślankę, jajko i olej. Mieszam wszystko dokładnie rózgą(blenderem), na koniec dodaję startą na drobnych oczkach tarki marchewkę, posiekaną papryczkę oraz natkę. Przygotowane ciasto odstawiam na kilka minut.
Patelnie stawiam na dużej mocy - mam kuchnię indukcyjną więc trudno mi się odnieś do kuchenek gazowych, przy 9 stopniowej skali swoją kuchenkę nastawiam na 7, następnie po wylaniu naleśników zmniejszam moc na 6. Na nagrzaną patelnie wylewam ciasto, około łyżki na placek, smażę do czasu aż na powierzchni placków zaczną pojawiać się bąbelki. Wtedy delikatnie - łopatką, przewracam placki na drugą stronę.

Podaję posypane natką, z jogurtem wymieszanym z posiekaną szalotką.
Smacznego!

Naście lat bez mięsa, a mimo to najprostsze pomysły nie wpadają do głowy, proste genialne rozwiązania gdzieś umykają. Tak było z tym sosem, bakłażan u mnie w domu to zawsze było takie trochę niechciane warzywo, Kuba nie lubi, wszyscy inni uparcie wrzucają go na grilla i robią dziwną, bliżej nieokreśloną masę, a ja jakoś, no cóż, jestem bardziej cukiniowa;)
Ale w pewne piękne i słoneczne wakacje, jakiś czas temu, trafiliśmy do knajpeczki gdzie jadłam ravioli z pysznym, sycącym sosem.. z bakłażanem. To takie oczywiste połączenie, tak proste, szybkie i smaczne ze aż przez kilkanaście lat bez mięsa, nigdy na nie nie wpadłam.
bywa i tak:)

ale od tamtych wakacji, ten sos często gości na naszym stole, w różnych konfiguracjach, czasami z ravioli z serem, czasami z penne, a czasami z długimi nitkami tagliatelle. Pasuje mi do każdego rodzaju makaronu (a to nieczęsto się zdarza)


do przygotowania używam:
garnek z grubym dnem

przepis:
1 opakowanie ulubionego makaronu (jak wspominałam wyżej, pasuje do różnych)
1 bakłażan
500ml dobrej jakoś passaty pomidorowej / domowego sosu pomidorowego
1-2 ząbki czosnku
2-3 łyżki oliwy
sól, pieprz
garść świeżej bazylii

opcjonalnie ser, np. parmezan, do posypania dania

Bakłażana dokładnie myję i kroję w około 1cm plastry, układam na desce i posypuję solą. Odstawiam na 10minut. Gdy bakłażan "puści wodę" wycieram go dokładnie i kroję w kostkę. Rozgrzewam w garnku oliwę, dodaję pokrojonego bakłażana i smażę około 5 minut, mieszając by się nie przypalił. Gdy bakłażan zaczyna być szklisty dodaję posiekany czosnek i smażę jeszcze chwilę, następnie dodaję passatę i zagotowuję, na koniec dodaję porwane listki bazylii. Makaron mieszam z sosem w garnku i podaję. Podaję z listkami świeżej bazylii, pokruszonymi orzechami lub parmezanem.

Smacznego!

Historia wege smalczyku zaczyna się od Agnieszki.
Ponieważ nigdy w życiu nie jadłam "prawdziwego smalcu" było to dla mnie doświadczenie totalnie nowe, Aga jednak wie jak powinno smakować i co to jest, dlatego ona zaczęła przygodę z wege wersją tego przysmaku, zrobiła absolutnie obłędny i nagle odkryłam że to jest to co mi pasuje, więc pociągnęłam temat, bo przecież wiadomo, muszę po swojemu.

Premiera Agi smalczyku miała miejsce na II wege targu, z którego relację już wkrótce spiszemy. Tymczasem przedstawiam wam moją wersję.

ps. smalczyk to ładne słowo, bardziej mi pasuje niż smalec, więc mimo że kpię zawsze ze zdrobnień, tym razem będę się go trzymać!:)

1 puszka białej fasoli
1 jabłko
1 duża, lub 2 mniejsze cebule
3 suszone śliwki
dwie łyżki oleju (ja użyłam słonecznikowego)
dwa listki laurowe
3 ziarna ziela angielskiego
2 łyżeczki suszonego majeranku
1 łyżeczka suszonego lubczyku
1,5 łyżeczki sosu sojowego
3-4 łyżki wody
sól, pieprz

Cebulę kroję w piórka, jabłko w drobną kostkę. Na patelni rozgrzewam olej z dodatkiem wszystkich przypraw. Cebulę i jabłka smażę aż cebula zacznie się rumienić. W tym czasie w blenderze rozdrabniam fasolę, dodając pod koniec suszone śliwki, wodę oraz sos sojowy.
Gdy cebula jest już złota, a jabłka delikatnie się rozpadają dodaję na patelnię rozdrobnioną fasolę, wszystko dokładnie ze sobą mieszam i smażę jeszcze chwilę. Przyprawiam do smaku solą i pieprzem.
Jeśli cebulę pokroiłam zbyt niedbale, na koniec jeszcze raz wszystko wrzucam do blendera(wyrzucając wcześniej liście laurowe i ziele angielskie) i lekko rozdrabniam. Jeśli jednak jest w odpowiednio małych kawałkach, przekładam wszystko do pojemniczka i odstawiam do ostygnięcia.
Podaję z domowym chlebem na zakwasie (o pieczeniu chleba już wkrótce napiszę), oraz ogórkiem kiszonym.

Smacznego!

Już kiedyś tutaj pisałam, że uwielbiam weekendowe śniadania, gdy spokojnie możemy razem usiąść i cieszyć się porankiem. Niedzielne śniadania pozwalają też na coś więcej niż tost z garścią zielonego.
I tak w naszym domu zagościł przepis na pieczone jajka, nie jestem fanką jajek, ale te lubię bardzo.

dla dwóch osób
4 jajka
dwie garście pomidorków koktajlowych, lub dwa duże pomidory
kulka mozzarelli
garść świeżej bazylii
2-4 łyżeczki śmietany 18% lub mleka
sól, pieprz
masło do wysmarowania kokilek.

Piekarnik rozgrzewam do 180st.
W tym czasie smaruję kokilki masłem, na dnie układam część pokrojonych pomidorków, kawałki mozzarelli i bazylii. Wbijam do kokilek po dwa jajka, następnie układam pozostałe składniki, posypuję pieprzem i solą, a na koniec oblewam śmietaną/mlekiem, tak aby pokryły delikatną warstwą jajko. Kokilki przykrywam papierem do pieczenia i wstawiam na 5-7minut do piekarnika.  Na koniec uruchamiam opcję grilla, zdejmuję papier i podpiekam wszystko do stanu w jakim chciałabym zjeść jajko (żeby było płynne ale odrobinę przypieczone w moim piekarniku potrzebuje około 3-4 minut).
Przed podaniem posypuję jeszcze pieprzem i robię grzanki.

Smacznego!

Każdy z nas ma jakieś rytuały, weekendowe, wakacyjne, zależne od pory roku czy pory dnia.
Ja mam ich sporo, może nawet za dużo.
Jednym z moich rytuałów jest rozpoczęcie jesieni, zwykle ten mój mały zwyczaj zaczyna się wtedy gdy ze straganów wylewa się morze pomarańczowych głów.
To wtedy odkurzam całą sagę o Geralcie z Rivii, a pod nosem nucę sobie "zapachniało powiewem jesieni.. " tak tak, to ścieżka dźwiękowa z filmu, pozwólcie jednak że filmu nie skomentuję. Minęły już lata od premiery,ale to nadal boli;)

Wracając do rytuałów, jesień jest dla mnie czasem zawijania się w koc, ciepłego złotego słońca, które przenoszę też na talerze. Nic lepiej nie wpisuje się w moje założenia kuchni jesiennej jak właśnie dynia.


do przygotowania używam:
bledner, piekarnik, duży garnek z grubym dnem

przepis:
1,5kg dyni (przed obraniem)
3 marchewki
2 spore ziemniaki
1 mała cebula
sól
gałka muszkatołowa
kurkuma
curry
chili
1 łyżeczka masła
olej lub oliwa (o neutralnym smaku)
woda / lub dobry bulion
opcjonalnie jogurt do podania

Przygotowania zaczynam od pieczenia marchewek i dyni, można to zrobić na dwa sposoby.
Marchewki obieram i kroję w plasterki, układam na papierze do pieczenia. Dynię myję i kroję w plastry(oczywiście usuwam pestki i "włosy"), i tu zaczynają się dwa sposoby. Dynię można albo ułożyć w plastrach razem ze skórką na blaszce, albo można ją obrać ze skóry i pokroić w kostkę. Osobiście wolę ją ze skórą, mimo że wiąże się to z parzeniem się w palce później,to dla mnie, dynia pieczona ze skórką jest smaczniejsza. Niezależnie od tego jaką metodę to robię, dynię i marchewki posypuję solą, polewam oliwą i wstawiam do piekarnika nagrzanego do 180st. Piekę około 25minut, do czasu aż marchewki i dynia będą miękkie.
W tym czasie obieram ziemniaki i kroję drobno, kroję również cebulę.
Do garnka o grubym dnie wlewam około łyżki oliwy i dodaję łyżeczkę masła(to można pominąć, ale ja kocham smak masła), dodaję około 1/2 łyżeczki kurkumy, tyle samo, albo troszkę więcej curry i chilli, ścieram też trochę gałki, gdy tłuszcz się rozgrzeje, a przyprawy będą pięknie pachnieć wrzucam cebulę i ziemniaki. Mieszam wszystko i chwilę podsmażam, następnie dolewam wodę tyle aby przykryć ziemniaki, dodaję sól, przykrywam garnek i pozwalam im się ugotować.
Gdy wszystkie warzywa są gotowe, te z piekarnika dodaję do ziemniaków (jeśli dynia była pieczona ze skórką najpierw usuwam skórkę). Całość miksuję i dodaję bulion/wodę do uzyskania konsystencji którą lubię. Na koniec warto spróbować i dodać jeszcze przypraw, u mnie zawsze kończy się dodaniem jeszcze gałki:)
podaję z jogurtem naturalnym, czasami z zielonym np. kolendrą. To jest baza która pozwala na różne wariacje.

Smacznego!

Deszczowa niedziela. Deszczowa, sierpniowa niedziela. Zimno, szaro buro. Moje ulubione zajęcie w takie dni, to gotowanie. A gdy na kuchni spokojnie i dostojnie gotuje się coś aromatycznego i ciepłego, mam chwilę na herbatę, kocyk i przytulenie się do męża, leniwie spędzamy wtedy wspólne chwile, głaszcząc śpiące obok nas koty.

Obudziłam się nie tak dawno temu z nieodpartą potrzebą połączenia śliwek, cynamonu i .. lawendy!
Śliwki i cynamon to połączenie oczywiste, pasuje najbardziej w kruchym cieście. Ale co z lawendą? czasami tak jest, że w głowie rodzi się pomysł i żyje własnym życiem, zanim zdążyłam zastanowić się, poszukać inspiracji, w czajniku już gotowała się woda na syrop lawendowy, a w moim ukochanym robocie wyrabiały się już domowe lody śmietankowe.

Przepisem na lody się z wami nie podzielę, bo do dziś nie znalazłam takiego który byłby idealny, takiego który bym podawała od razu, w odpowiedzi na pytanie jaki przepis na lody polecasz. Ale może wy macie taki? szukam prawdziwych, cudownych w smaku lodów śmietankowych, takich które będą och! i ach!

wracając do lawendy. Syrop, lody, ciasto. Ciepły poranek, tylko ja i K. i czysta przyjemność jedzenia, w otoczeniu zieleni. Marzenie. na tyle cudowne, że powstał z tego też film.

Dzielę się więc z wami moim cudownym dniem, przepisem na syrop lawendowy i pomysłem jak to jeść.


do przygotowania używam:
butelki do przelania syropu, miseczka

przepis:
2 czubate łyżki suszonej lawendy
łyżeczka soku z cytryny
szklanka gorącej wody
szklanka cukru

Lawendę zalewam gorącą wodą i odstawiam na około 15 minut. Gdy w domu unosi się już intensywny zapach lawendy, to znak że się zaparzyła. Odcedzam całość, kwiaty wyrzucam, a do lawendowej wody dodaję cukier, dokładnie mieszam, na końcu dodaję cytrynę (i nagle kolor zmienia się na bosko różowo - fioletowy).
Przelewam do buteleczki. Nie wiem ile taki syrop może stać,  z tych proporcji wychodzi mi niewielka buteleczka, która szybko jest zużywana do ciasta i lemoniady lawendowej(woda, syrop, mogą być świeże owoce).
Przechowuję w lodówce, jak wszystkie domowe działania.

A ciasto?
ciasto robię dokładnie tak jak szarlotkę rustykalną, zamiast jabłek używając śliwek.
Ciasto podaję z kulką lodów, polane łyżką syropu, posypuję też kwiatami lawendy.

Smacznego!

Gdy czas goni nas..
Są dni gdy wracam z pracy, wypijam napój z nieprzyzwoitą ilością cukru i na tym kończy się mój obiad. Nie mam siły, nie chce mi się, nie daję rady.
Ale są dni, zwykle te najbardziej intensywne, tak jak dziś, gdy po całym dniu biegania, emocji, wracam do domu i chcę mieć swoją małą przyjemność. Domowy obiad. Gotowanie uspokaja, poprawia nastrój, ale po całym tym męczącym dniu, efekt musi być szybko. W końcu jestem głodna;)

Zwykle w takich chwilach powstają moje ulubione dania. Tak powstało i to. Jeszcze ciepłe, dzisiejsze. Pyszne.

ps. z mojej kuchni zawsze znajdziecie puszkę cieciorki, soczewicy, fasoli, oraz puszkę lub kartonik pomidorów, polecam mieć taki zapas, na czarną godzinę.



do przygotowania używam:
blender, dwa garnuszki

przepis:
1 puszka cieciorki
1 puszka soczewicy
1 czerwona papryka
1/2 papryczki chili
1 puszka / kartonik pomidorów krojonych
garść natki pietruszki
1 cebula
1 ząbek czosnku
2 łyżki oliwy
1/2 szklanki kaszy bulgur
1/2 łyżeczki kurkumy
1 i 1/2 łyżeczki czarnuszki
szczypta wędzonej papryki
szczypta ostrej papryki suszonej
sól

Wstawiam wodę do gotowania kaszy bulgur, w zależności od rodzaju kasza gotuje się od 5 do 10minut. Woda zagotuje się mniej więcej w takim czasie, ile potrzeba na zrobienie bazy sosu w blenderze.
Do blendera wrzucam większość natki (zostawiam kilka listków do posypania dania), 1/4 czerwonej papryki, papryczkę chili oraz po szczypcie wędzonej i ostrej papryki, pół łyżeczki czarnuszki, czosnek, cebulę i oliwę. Wszystko miksuję dokładnie, dodaję pomidory i znów miksuję. Pozostałą paprykę kroję w małą kostkę.
Pora na wrzucenie kaszy bulgur do posolonego wrzątku.
Sos przelewam do garnuszka, dodaję odsączoną cieciorkę, soczewicę i pozostałą paprykę, chwilę całość gotuję, do czasu aż przygotuję kaszę, tj. około 10 minut. Jeśli sos wyszedł zbyt gęsty można dodać łyżkę wody.

Gdy kasza się ugotuje, odcedzam ją, a następnie mieszam z 1/2 łyżeczki kurkumy i pozostałą łyżeczką czarnuszki. Gulasz wykładam na talerz, następnie na środku robię małe zagłębienie i dodaję kaszę. Całość posypuję natką.

Smacznego!

Dawno dawno temu...
To nie tak. Gdy zbliża się największy upał roku, gdy jest tak gorąco że zatapiam się w chodniku (zwłaszcza przy warszawskiej Rotundzie), wracają różne wspomnienia. Między innymi wspomnienie pewnej pracy, w doskonałym babskim towarzystwie, gdzie codziennie, nie patrząc na kalorie, w przerwie od telefonów klientów uciekałyśmy ulicę dalej, na ul. Ogrodową. To tam, w małej knajpeczce, właściwie dziurze w drzwiach, kłębiły się kolejki z okolicznych biurowców. Nikogo to nie dziwiło, bo jedzenie podawane w tej knajpeczce było pyszne, niekoniecznie zdrowe, ale pyszne.
I tak poznałam pierogi smażone w głębokim tłuszczu. I mimo że zawsze byłam najwierniejszą fanką pierogów ugotowanych, a potem zjadanych na zimno, pierogi smażone w głębokim tłuszczu zdobyły moje serce (czego nie można powiedzieć o pierogach odsmażanych na patelni, te już nie cieszą jak kiedyś).

Pierogi z ul. Ogrodowej chodziły za mną bardzo długo, zastanawiałam się czy były robione ze specjalnego ciasta, czy było w nich coś o czym nie wiem, aż postanowiłam spróbować. I cóż, dla mnie wyszły boskie.

Przedstawiam wam moje ulubione wspomnienie z ul. Ogrodowej


do przygotowania używam:
wałek i stolnica, frytkownica lub garnek z szerokim dnem

przepis:
na pierogi
300g mąki pszennej
szczypta soli
woda - tyle ile przyjmie mąka, około szklanki

na nadzienie:
ser typu feta (używam sera favita)
duża łyżka szpinaku
ząbek czosnku
duża garść suszonych pomidorów w oliwie
pieprz

Z mąki i wody wyrabiam ciasto na pierogi, ciasto lubi ciepło dłoni, dzięki temu jest elastyczne, dlatego nawet jak wyrabiam je w robocie, na koniec chwilę wyrabiam je jeszcze ręcznie.
Szpinak (najczęściej używam mrożonego) rozmrażam i podgrzewam z posiekanym czosnkiem żeby smaki się połączyły, dodaję posiekane pomidory, ser i trochę pieprzu. Całość mieszam, jeśli nadzienie jest zbyt gęste i ciężko się miesza, dodaję odrobinę oliwy z pomidorów.
Z rozwałkowanego ciasta (ja lubię grubsze) wycinam koła i formuję pierogi, nakładając około łyżeczkę nadzienia na porcję.
Pierogi smażę w głębokim tłuszczu, rozgrzanym do około 160st, do czasu aż się zezłocą. Odsączam na ręcznikach papierowych. Podaję od razu.

jeśli zostanie wam trochę farszu polecam zjeść go na kanapce lub z makaronem, pycha (zawsze robię go więcej)

Pierogi najlepsze są z sosem paprykowym.

przepis na sos paprykowy:
kubek jogurtu naturalnego
łyżeczka majonezu
po połowie papryk: żółtej, zielonej, czerwonej

Jogurt mieszam z majonezem aby nie było grudek. Dodaję pokrojone w kosteczkę papryki, całość mieszam i odstawiam na chwilę (zwykle sos przygotowuję przed smażeniem pierogów).

Smacznego!

Lubię frytki.
moim ulubionym wspomnieniem z dzieciństwa są chwile, gdy dziadek smażąc coś w kuchni pojawiał się za chwilę w dużym pokoju, ze spodeczkiem, na którym było kilka cudownie wysmażonych, grubych frytek. Żadne nie smakują tak jak te dziadkowe, ze spodeczka.
Chociaż pamiętam też bar Miś w moim rodzinnym mieście, gdzie tata z wujkiem chadzali na flaczki, a mnie zabierali na frytki, tłuste tak, że przeciekały przez obie, grube papierowe torby. Z czasem zamiłowanie do frytek skłoniło mnie do eksperymentów, przerabiałam już frytki sposobem Hestona, piekłam, smażyłam, mroziłam. Potem poza ziemniakami na frytki zaczęłam wykorzystywać właściwie wszystko.
I tak przyszedł czas na kalarepkę.
Mimo że lubię głęboki tłuszcz aż za bardzo, frytki staram się robić w piekarniku, zawsze to trochę mniej oleju i zdecydowanie mniej gorąca buchającego z kuchni (a jest to istotne, bo kuchnię mam otwartą na pokój).

do przygotowania używam:
piekarnik

przepis:
1-2 kalarepki
semolina
oliwa (może podkręcić smak smakową, np. z chili)

Przepis nie należy do skomplikowanych, kalarepkę obieram i kroję w słupki jak na frytki. Słupki obtaczam dokładnie w semolinie, układam na blaszce i spryskuję oliwą. Wstawiam do piekarnika na 15min w 180st - termoobieg, a następnie zwiększam temperaturę do 220st i dopiekam z funkcją grilla (lub przypiekania od góry) przez około 10minut.
Frytki zajadam z domową salsą lub z hummusem. Idealnie sprawdzą się też jako dodatek do obiadu.

ps. mój przepis znajdziecie też na stronie KUKBUK-a z czego okropnie się cieszę:)


Smacznego!

czyli papierowelove

Gdy mąż staje w progu mieszkania z torbą pełną papierówek od babci, nie ma znaczenia że jest upał (jakieś 32st w cieniu), nic nie ma znaczenia. Poza nią, poza idealną (no prawie*) szarlotką.
*szarlotka jest prawie idealna, bo jedyną, idealną szarlotkę robi moja babcia. I żadna inna szarlotka tej babciowej nie przebije, tu nie ma dyskusji. Nie chodzi o przepis, a o babciowe ręce i babciowe serce.

w międzyczasie, robiąc obiad (32 stopnie nie przeszkadzały mi w gotowaniu zupy), zrobiłam więc kruche ciasto, a chwilę później w piekarniku bosko pachniała szarlotka. Z uśmiechami na twarzach pochłonęliśmy ponad połowę, zajadając jeszcze ciepłą, z dodatkiem śmietankowych lodów.
Ta szarlotka jest dla miłośników cynamonu, mam ciężką rękę jeśli chodzi o dodawanie cynamonu i zawsze sypnie mi się więcej, podane ilości cynamonu są więc wartościami wyjściowymi, jeśli tak jak ja lubicie mocno cynamonową szarlotkę, spokojnie możecie sypnąć więcej.


piekarnik, papier do pieczenia

przepis:
na kruche ciasto
450g mąki pszennej
220g zimnego masła
szczypta soli
zimna woda (mniej więcej 6-10 łyżek)
1 łyżka cukru
łyżeczka cynamonu

nadzienie
5 sporych jabłek (najlepiej papierówki)
6 łyżek cukru
1,5 łyżeczki cynamonu
1 łyżka mąki pszennej
1 jajko
1 łyżka wody
2 łyżki cukru do posypania



Wyrabiam kruche ciasto, mieszając zimne masło z mąką, solą, cukrem i cynamonem, aż powstanie kruszonka, następnie dodaję wodę, najlepiej dodawać po trochu, na początek 2-3 łyżki i potem dodawać po odrobinie. Po wyrobieniu ciasto zawijam w folię i odstawiam do lodówki.
Gdy ciasto się chłodzi obieram jabłka i kroję na nieregularne kawałki, zasypuję 4 łyżkami cukru i łyżeczką cynamonu.
Schłodzone ciasto rozwałkowuję na papierze do pieczenia na dosyć cienki placek. odrysowuję okrąg około 24cm, tak aby po bokach został jeszcze spory margines ciasta. Mieszam łyżkę mąki z pozostałymi 2 łyżkami cukru i 0,5 łyżeczki cynamonu, wysypuję mieszankę na odrysowany okrąg. Na to wysypuję jabłka, starając się cały czas trzymać kształt, zawijam margines ciasta przykrywając jabłka, staram się ciasto w miarę ze sobą skleić. Jajko mieszam z łyżką wody i smaruję nimi ciasto, a następnie posypuję cukrem. Piekę w nagrzanym wcześniej do 200st piekarniku około 45minut (do zrumienienia ciasta).

Jeszcze ciepłą (lub podgrzaną) podaję z kulką lodów śmietankowych.
Smacznego!

Sezon cukiniowy w pełni, pora więc na pyszny i powiedzmy że zdrowy smakołyk do podjadania w czasie filmu, maczany w obłędnym sosie tzatziki.