pitu pitu slow food

Oto i kolejny objaw mojej ciężkiej choroby psychicznej. Gołąbki.
Byłyby to całkiem zwyczajne gołąbki gdyby nie jedna drobna sprawa, robiłam je w 37 stopniowym upale, z zepsutą nogą (czyt. nie bardzo mogę stać dłużej niż 2 minuty, a nie bardzo umiem gotować na siedząco).
Ale czasami warto, dla tego smaku jak z dzieciństwa, jak u babci. Mimo że zawartość trochę inna. Przepisów na gołąbki pewnie tyle, ile osób je robiło, ja jednak trzymałam się mojego domowego pierwowzoru. Wiem że wiele osób robi nadzienie do gołąbków z wypełniaczem - ryżem. U mnie w domu nadzienie było jednak tylko mięsne, dlatego ja swoje zrobiłam tylko soczewicowe:)


do przygotowania używam
duży garnek z grubym dnem, patelnia, robot kuszenny / bledner / maszynka do mięsa do zmielenia nadzienia

przepis
główka białej kapusty
2 szklanki zielonej soczewicy
3 marchewki
1 cebula
3 łodygi selera naciowego
1 korzeń pietruszki
oliwa
sól
pieprz
koncentrat pomidorowy 2-3 łyżki

Soczewicę zalewam wodą i gotuję zgodnie z instrukcją na opakowaniu (a nawet rozgotowuję). W tym czasie z kapusty wycinam głąb, wkładam kapustę do garnka z wodą, dziurą do dołu. Gotuję około 10 minut, żeby liście zmiękły na tyle, by można je było łatwo zdejmować.
Warzywa kroję w drobną kostkę, na patelni rozgrzewam około 1-2 łyżek oliwy i wrzucam cebulę, gdy się zeszkli dodaję pozostałe warzywa, solę i zmniejszam ogień, smażę aż warzywa nabiorą bursztynowego koloru (takie długo podsmażane warzywa to też idealna baza do sosów i zup).
Gdy mam już wszystkie składniki gotowe, soczewicę z warzywami wrzucam do robota kuchennego i rozdrabniam na gładką masę, dodaję sporo pieprzu do smaku. Podgotowaną główkę kapusty obieram, całe liście zostawiając na gołąbki, a porwane czy pierwsze, zewnętrzne zostawiam do wyłożenia garnka i przykrycia gołąbków w gotowaniu. Z liści które będę używała do zawinięcia gołąbków nożem delikatnie "filetuję" zgrubienie na środku, im lepiej się je wytnie, tym łatwiej liść będzie się zwijał.
Z soczewicowej masy formuję małe kotleciki, umieszczam każdy na przygotowanym wcześniej liściu i zawijam jak krokiety, układam w garnku z szerokim dnem, na liściach kapusty, zawinięciem do dołu.
Gdy wszystkie gołąbki są gotowe (układam je w garnku ściśle żeby nie rozpadły się w gotowaniu), zalewam je wodą, tak aby woda je przykryła. Dla smaku część wody wylewam na patelnię na której wcześniej smażyłam warzywa, tak żeby zebrać wszystkie resztki warzyw i oliwę, dolewam do garnka z gołąbkami. Na wierzchu układam kilka liści kapusty i przykrywam garnek, duszę na małym ogniu aż kapusta będzie ugotowana - około godziny. Gdy gołąbki są już gotowe, do wody dodaję słoiczek koncentratu pomidorowego i mieszam dokładnie. Jeśli sos jest zbyt wodnisty, mieszam łyżkę mąki z odrobiną wody i dodaję taką mieszankę do sosu. Gotuję jeszcze chwilę, jeśli jest taka potrzeba do sosu dodaję sól, pieprz i odrobinę cukru (w zależności od koncentratu).

Smacznego!

Dynia to wdzięczny temat. W swojej karierze kulinarnej używałam dyni już chyba na wszystkie sposoby, nie wszystkie były udane;) ale smak dyni jest ekstra, nawet jeśli dyniowe kopytka przepływają mi przez palce.
W drodze na wakacje mijaliśmy całe pola dyniowe, dyniowe miasteczka w Austrii i na Słowenii, domyślacie się więc, że pierwszą rzeczą jaką dopadłam w sklepie po powrocie do domu była dynia. Ach!
Zacznijmy jednak od podstaw:) Bazą do naszego chili, jak i do wielu innych potraw będzie dyniowe puree. Trudno tu mówić o jakimkolwiek przepisie,  bo to po prostu upieczona dynia, ale zgodnie z moim postanowieniem pisania wam wszystkiego możliwie najdokładniej, oto przepis na puree z dyni:)



do przygotowania używam:
piekarnik

przepis:
dynia
1-2 łyżki oliwy

Dynię kroję na plastry(można też w kostkę, lub inne niewielkie kawałki), pozbywając się łyżką pestek i tego co pestki otacza. Skórkę zostawiam. Na papierze do pieczenia układam plastry dyni i smaruję je z obu stron lekko oliwą. Wstawiam do piekarnika, 180 stopni, około 20-30 minut, w zależności od wielkości kawałków. Najlepiej sprawdzać widelcem, dynia musi być miękka.
Upieczoną dynię zostawiam do ostudzenia. Następnie wrzucam do blendera, uprzednio pozbywając się skórki - jeśli dynia była upieczona tak jak powinna, skórka sama będzie odchodzić. Rozdrabniam dynię na dyniowe puree. Takie puree można przechowywać kilka dni w lodówce, zamrozić lub wsadzić w słoiczki i pasteryzować. Ja jednak robię je na bieżąco.

Jak mamy już gotowe puree możemy przejść do chili


do przygotowania używam:
głęboka patelnia lub garnek z grubym dnem

przepis:
1 cebula
2 ząbki czosnku
1 puszka pomidorów
1 szklanka puree dyniowego (szklanka taka duża, albo po prostu puszka po pomidorach)
1 puszka czarnej fasoli
1 puszka mieszanki białej / czerwonej fasoli i cieciorki
1 szklanka wody
1 łyżka kuminu
1 łyżka chili
oliwa
sól, pieprz

kolendra/ natka pietruszki / szypiorek do posypania

Cebulę i czosnek siekam drobno, wrzucam na rozgrzaną oliwę wraz z kuminem i 1/2 łyżki chili (pozostałą 1/2 łyżki dodaję na koniec, żeby "dosmaczyć" mniej lub więcej), całość podsmażam aż cebula się zeszkli, następnie dodaję pomidory, puree i fasole. Mieszam dokładnie, dodaję sól, pieprz i pozostałe chili do smaku. Gotuję około 15 minut.
Przed podaniem posypuję kolendrą, natką lub szczypiorkiem, w zależności od nastroju:)

Smacznego!

Przychodzi taki czas gdy chcemy czegoś więcej. U mnie takie czasy przychodzą niezwykle łatwo i często. Efektem takiej własnie potrzeby jest nowy pitupitowy kanał na yt.

Głowę mam już pełną pomysłów, ale narazie trzeba zacząć grzecznie, przywitać się i powiedzieć coś o sobie.

Zapraszam was na mój pierwszy film, aparat zmienia punkt ostrości co chwilę, a ja niezwykle często się zawieszam, ale pierwsze koty za płoty, lub w tym przypadku, pierwsze koty za blaty;)
następny będzie lepszy!
Kończąc ten przydługi wstęp, zapraszam na film o wszystkim i o niczym, czyli co w mojej kuchni piszczy
enjoy!:)


i napiszcie koniecznie, tu, tam na fb, co jest dla was totalnie niezbędne i ukochane w kuchni!:)

Uwielbiam nasze wyjazdy pod namiot, to taka okazja żeby się sprawdzić kulinarnie:) Oczywiście nie tylko to, pod namiotem wszystko smakuje inaczej, gdy gotujesz siedząc na ziemi, wśród szumu drzew jest jakaś magia, znacznie większa niż w kuchni.

W tym roku mąż kupił mi stół, jest to ogromne osiągnięcie, bo w poprzednich latach moje gotowanie ograniczało się do jednego małego palniczka (stawianego na mini butlę) na ziemi, krojenie na kolanach i tak dalej. W tym roku nasza kuchnia wyglądała już profesjonalniej.
Pod namiot jeździmy raz do roku, sami, we dwoje, w związku z tym zrezygnowaliśmy z zakupu wielkich kuchenek czy całych systemów szafkowo kuchennych, ale mamy już to podstawowe minimum, uzbierane w ciągu ostatnich lat.

Zaczynajmy więc, tak jak wspomniałam, w tym roku mieliśmy stół, jest to o niebo wygodniejsze rozwiązanie niż gotowanie na ziemi:) kupiliśmy stół z decathlon.pl, idealnie mieści się na dno bagażnika naszej fiestki, jest lekki, w miarę stabilny. Trudno mi mówić o jego trwałości, bo to jego pierwszy sezon z nami, kosztuje jednak 69zł co wydaje mi się rozsądną ceną, adekwatną do jakości.
Na stole najważniejsza jest kuchenka, wcześniej używaliśmy palniczka campigazu, ale szybko się okazało, że takie rozwiązanie jest dobre do podgrzania wody w kubku, a nie przygotowania jako takiego posiłku.
Całkiem spontanicznie dokonaliśmy więc zakupu w sklepie Jula, kuchenka na naboje, firmy Axley, kosztowała około 50zł, spakowana w plastikową walizkę jest z nami już drugi lub trzeci rok i jesteśmy z niej bardzo zadowoleni. Na tygodniowy wyjazd z piciem herbaty i gotowaniem obiadów zużywamy około 2 naboje. Podobne kuchenki robi też campigaz, są minimalnie droższe. Cena takiej kuchenki jest identyczna jak palniczka, a wygoda używania znacznie większa. Do tego wszystkiego mamy też decathlonowy zestaw do gotowania. Składa się z garnuszka i przykrywki (lub patelni, jest wielozadaniowa) dwóch kubeczków i łyżko nożo widelców, których nie używamy. Na wyjazd zabieram ze sobą deskę do krojenia i noże które obowiązkowo muszą być super ostre:) Całą moją kuchnię, tj. noże, sztućce, talerze, kubki, miski, deska, ściereczka, przyprawy i zestaw garnuszków decathlon pakuję w mój ukochany piknikowy kosz z DUKA. Dostaliśmy go w prezencie ślubnym i sprawdza się doskonale:) tak więc cała moja kuchnia ogranicza się do tego kosza, kuchenki i stołu. Wszystko natomiast idealnie upycha się w naszej małej różowej fieście:)

Taka moja natura, że im cieplej tym bardziej mam ochotę na coś ciepłego. Fala upałów, temperatury około 37 stopni w cieniu, co robi Kasia? zupę pieczarkową! Logiczne, prawda?
Kilka lat temu w takie upały piekłam chleby, oczywiście w naparowanym piekarniku, skutek był taki że koty roztapiały się na podłodze:) Zupa jest więc, jak na mnie, bardzo spokojnym rozwiązaniem.
Notkę tą szykowałam dla was jeszcze przed urlopem, pełna energii :) tymczasem dziś siedzę z nogą w górze, czekając na kolejne zmiany okładów;) Kuba świetnie sprawdza się jaki pielęgniarka.. gorzej jednak jest w kwestii Kuby jako kucharki:) nie mogę oczywiście się czepiać, są rzeczy które nawet zasługują na kącik kulinarny Kuby, ale akurat te na które mam ochotę, domowe, babciowe to Kubę przerastają. Pozostaje mi więc udostępnić wam ten przepis i ślinić się do ekranu razem z wami:)


do przygotowania używam:
tarka, garnek z grubym dnem

przepis:
1 włoszczyzna
0,5 kg pieczarek
1 cebula
masło
kilka ziarenek pieprzu
2 ziarenka ziela angielskiego
1 listek laurowy
sól
śmietana 18%
makaron
woda

Gotowanie zaczynam od przygotowania warzyw, włoszczyznę (marchewki, seler, pietruszka) ścieram na tarce o dużych oczkach, pora kroję na cienkie pól plasterki, cebulę drobno siekam, a pieczarki obieram i kroję na plasterki. W garnku rozgrzewam 1-2 łyżki masła, dodaję ziarenka pieprzu i ziela angielskiego, i liść laurowy, następnie starte warzywa, cebulę i pora i smażę 3-5 minut, dodaję pieczarki i znów smażę około 5 minut, solę. Gdy pieczarki zaczną puszczać wodę zalewam wszystko wodą (około 1l) i gotuję aż wszystkie warzywa zmiękną. W tym czasie gotuję makaron - preferowane grube wstążki.
Gdy warzywa w zupie zmiękną, dodaję śmietanę.
Podaję z makaronem. Jest pyszna zarówno gorąca jak i zimna.

Smacznego!

Gdy czytacie tą notkę, ja smażę się na chorwackich skałkach, lub unoszę się na lazurowej wodzie adriatyku. Nie zawsze jednak tak jest. Czasami mam zły dzień, w pracy się coś sypie, w domu bałagan, za oknem szaro, a koty podrapią moje ulubione buty. Na takie gorsze dni potrzebuję dużo, dobrze i błogo. Co może być lepsze niż dużo sera i makaronu? nic;)


do przygotowania używam:
foremka do zapiekania, 2 garnki z grubym dnem, tarka

przepis:
porcja makaronu dla dwóch osób, najlepiej jakiś z dziurką;)
100 g masła
100 g mąki pszennej
1l mleka
gałka muszkatołowa
2 łyżeczki musztardy dijon
300 g cheddara(lub innego sera o wyrazistym smaku)
kilka łyżek bułki tartej

Przygotowanie zapiekanki zaczynam od ugotowania makaronu. Następnie przygotowuję sos, w garnku z grubym dnem rozgrzewam masło, gdy masło się roztopi dodaję mąkę i przygotowuję zasmażkę, gdy masło z mąką się wymieszają, cały czas mieszając (używam rózgi) dodaję mleko. Sos trzeba cały czas mieszać, pilnując aby gęstniejący od dołu sos nie przywierał. Gdy sos zgęstnieje (będzie oklejał łyżkę), cały czas gotując i mieszając dodaję musztardę, gałkę muszkatołową a na koniec ser. Jak tylko ser się roztopi odstawiam sos.
Makaron mieszam z sosem i przekładam do naczynia żaroodpornego. Całość posypuję jeszcze serem i bułką tartą - dzięki temu uzyskamy cudowną chrupiącą skorupkę.
Zapiekankę wstawiam do piekarnika nagrzanego do 220 stopni i zapiekam około 20 minut - aż zapiekanka się zrumieni.
Smacznego!

Mirabelki wróciły do łask w moim domu w ubiegłym roku, Gdy w fazie jedzmy chwasty i wszystko co się da, przypomniało mi się o nich. Są przecież wszędzie, często tak zapomniane.
W ubiegłym roku zbierałam z Agą trochę mirabelek na kompot, nikt się nimi nie interesował.. do czasu, aż się tam pojawiłyśmy. Im bardziej nasza siatka się zapełniała, tym więcej osób przychodziło zbierać owoce:) Ale to dobrze, mirabelki są pyszne i tak bardzo się marnują:)
Polecam kompot mirabelkowy, tak na dobry początek:)


do przygotowania używam:
duży garnek z grubym dnem

przepis:
1 kg mirabelek
200g cukru
woda

Owoce dokładnie przebieram, usuwam ogonki i zepsute owoce, myję dokładnie, wsypuję je do garnka i zalewam wodą tylko do przykrycia owoców, wsypuję cukier. Gotuję na małym ogniu, około pół godziny, aż owoce zaczną się rozpadać. Jeśli kompot jest za słodki, dodaję jeszcze trochę cukru, gdy uzyskam smak idealny, zdejmuję kompot z kuchenki.
Przelewam wszystko do dzbanka przez sitko, rozcierając owoce, tak aby owocowa pulpa też przedostała się do soku. Tak przygotowany sok to koncentrat, rozwadniam go z około 0,5l zimnej wody. Piję schłodzony z lodówki.

Smacznego!

Raw batoniki są w naszym menu od dawna,  robię je na święta i na drogę. Ci z was, którzy odwiedzali nas na piknikach i targach mieli okazję spróbować wiele wariacji na temat.
Poniżej przedstawiam wam dwie wersje jedna jest ulubioną moją, druga ulubioną Kuby. Batoniki zrobiły nawet karierę, w oparciu o mój przepis znajoma razem z córą przygotowywały te batoniki na konkurs w przedszkolu, i o ile dobrze pamiętam wygrały:)
Batoniki możecie dowolnie modyfikować w zależności od tego co lubicie i co możecie jeść:)
przyda wam się do tego dobry robot kuchenny.
Przygotowuję je trochę na oko, na zasadzie garść tego, garść tamtego. Zwykle garść to u mnie około 1/2 szklanki i taką ilość przyjmę w poniższych przepisach. Nie bójcie się jednak ich modyfikować:)

Pomyślałam że pora trochę uKasić ten blog, trochę więcej o mnie, trochę więcej codzienności i zwykłych chwil. Tak, żeby za kilka lat, czytając te notki, można było zobaczyć nie tylko co jadłam, ale w ogóle co u mnie. Chciałabym też poznać bliżej was, nie tylko poprzez komentarze na naszym profilu na fb, ale i tutaj. Zobaczymy co z tego wyniknie:)
na babskim pitu pitu ostatnio można było przeczytać kilka słów o tym co lubię i jakie mam dziwne zwyczaje jak picie herbaty z łyżeczką, nie łączenie słodkiego ze słonym itd.
Ostatnio kilka razy musiałam wymienić co lubię, czego nie, pomyślałam też o różnych "zboczeniach" i tak mnie natchnęło że chętnie też poznam wasze:)
Poza wspomnianym piciem herbaty z łyżeczką (tak wiem, to straszne, ale bez łyżeczki już nie smakuje tak samo), mam jeszcze trochę swoich zboczeń kulinarnych. Ale zacznijmy od wrogów:)

Moim wrogiem nr 1 są rodzynki i nie ma że dobre. Założenie rodzynek jest idiotyczne, taki małe wysuszone coś, smak jest dziwny, a umieszczanie ich w pysznym, kremowym serniku to po prostu zbrodnia. Trzymam się tego od dziecka;)
Zaraz za rodzynkami biegnie kasza gryczana i kompot z suszu, żeby było zabawnie i kasza i kompot pachną dla mnie dokładnie tak samo - kurzem. Moja mama uwielbia kaszę gryczaną, czasy gdy mieszkałam z rodzicami to była prawdziwa kulinarna tragedia, nie dość że tata czasami smażył wątróbkę (o losie!) to jeszcze mama gotowała kaszę gryczaną. Myślę że to przez tą mamusiową kaszę zmusiłam Kubę do wspólnego zamieszkania i ucieczki przed zapachem gotującej się kaszy gryczanej;)

Moją największą miłością są makarony, ku rozpaczy mojego męża mogę je jeść we wszystkich postaciach, również "suchej", tzn same kluchy;) ewentualnie z oliwą i czosnkiem. Dla Kuby to za mało, on woli dużo sosu. Zapytałam go przed chwilą co dziwnego (w jego pojęciu) jem, od razu było  "makaron bez niczego!". Tak czy inaczej, miłość do makaronu jest normalna, większość z nas kocha makarony, nie oszukujmy się;)
Miłością mniej normalną jest surowy makaron i ciasto na kopytka i ciasto na cokolwiek, surowe ciasto jest u mnie hitem, mimo że przez lata babcia mówiła "nie jedz, będzie cię brzuch bolał" to wiedziałam lepiej i jak na razie nie boli!;) oczywiście jem je w rozsądnych ilościach. Mam też wspólnika w zbrodni, nasz kot Ryszard też uwielbia surowe ciasto, kradnie mi kluski zanim zdążą wyjść z maszynki do makaronu. Potem biega z taką długą kluchą po całym mieszkaniu, żeby na koniec ją zjeść:)
Bardziej od gotowanych czy odsmażanych pierogów lubię zimne pierogi z lodówki, tak samo kopytka. Jem całą miskę zimnych, ale nie wszystkie na raz, po każde jedno "kopytko" idę do lodówki, wyjmuję, zjadam w drodze na kanapę, siadam, za chwilę wstaje, idę po kolejne i tak w kółko. W sumie to bardziej ćwiczenia niż jedzenie;)
Czasami robię sobie kanapki ze wszystkim, tylko nie z chlebem czyli np. pomidor, zawinięty w sałatę  i żółty ser, ale bez podstawy z chleba. W czasach kryzysu i pustej lodówki jest to też wspominany ostatnio na fb plasterek sera polany ketchupem. Po latach takich działań, przyznam szczerze, większość wydaje mi się normalna. Jak to wszystko wygląda u was?


Na koniec mam dla was mój lipiec w zdjęciach, mam plan robić tak co miesiąc:)