pitu pitu slow food

Podobno śniadanie to najważniejszy posiłek dnia, w tygodniu o tym nie pamiętam, nie oszukujmy się, staram się, ale zawsze jest talki dzień gdy wstaję 15 minut za późno, wtedy nie pamiętam nawet o tym żeby się uczesać, a co dopiero przygotowanie śniadania.
Ale weekendy, weekendy to zupełnie coś innego, piszę o tym zawsze przy notce śniadaniowej:) weekendy ciągną się u nas leniwie, śniadania przygotowujemy wspólnie, teraz jest jeszcze lepiej, bo jemy je na balkonie, patrząc jak nasze koty polują na młode listki, jak wiatr delikatnie kołysze drzewami. Sielanka. Mimo że mieszkamy w bloku i przez większość czasu mamy plan i ochotę uciekać stąd na wieś, śniadania są magiczne, dzieje się wtedy zupełnie coś innego.
Co może być lepszego do wspólnego celebrowania śniadań, jak nie małe i pyszne śniadaniowe podpłomyki z twarożkiem? Podpłomyki smaży Kuba, zawsze zafascynowany tym, że z mąki i wody może wyjść coś tak smacznego:)
Jest to też idealny zestaw do spakowania do kosza piknikowego. Przed nami długi weekend, jest nawet szansa, że pogoda będzie sprzyjać lenistwu na trawie:)



do przygotowania używam:
patelnia

przepis:
na podpłomyki
mąka pszenna
woda
szczypta soli
1-2 ząbki czosnku

twarożek
kostka dobrego białego sera
świeży lub suszony czosnek niedźwiedzi
kilka listków mięty
pieprz
sól
2 łyżki jogurtu

Czosnek siekam na drobne kawałki, w misce mieszam mąkę, sól, posiekany czosnek i dodaję wodę, aby powstało ciasto. Wyrobione ciasto dzielę na małe kulki (wielkości sporego orzecha laskowego), rozwałkowuję na placki i smażę na suchej, mocno rozgrzanej patelni, z obu stron aż do zrumienienia.

Biały ser mieszam z jogurtem, dodaję posiekany czosnek, sól, pieprz, a na koniec odrobinę mięty (w zależności od odmiany, przy bardzo wyrazistej są to dosłownie 2-3 listki).

Twarożek zjadam przy pomocy podpłomyków:)
Smacznego!

Jak spróbujecie raz, już nigdy nie będziecie chcieli jeść go w innej formie. Aromatyczny, cudownie miękki, ale nie jak klasyczny rozgotowany kalafior, co to to nie, to jest danie idealne, idealna konsystencja kalafiora:)
Idealny na wegańską kolację, na stole wygląda jak pieczeń mięsna;)  I jest taaki dobry.


do przepisu używam:
piekarnik, garnek żeliwny do zapiekania z przykrywką (każde przykrywane naczynie żaroodporne będzie ok)

przepis:
1 duży kalafior
4 ząbki czosnku
1/2 łyżeczki ziaren kolendry
oliwa
2 łyżki octu winnego
1/2 małej papryczki chili
2 łyżeczki papryki wędzonej
pęczek świeżego tymianku (lub duża garść mrożonego)
pieprz, sól
cytryna (skórka i sok)
garść pomidorków koktajlowych
1 puszka pomidorów krojonych
natka pietruszki

Nagrzewam piekarnik do 180st.
Kalafiora obieram z liści, odcinam niepotrzebne części, tak aby w garnku "stał" stabilnie.
W moździerzu lub blenderze rozdrabniam papryczkę chili (bez pestek), czosnek, kolendrę, wędzoną paprykę i część tymianku, sól, pieprz, a na koniec dodaję kilka łyżek (5-6) oliwy i ocet.
Kalafiora układam w garnku w którym będę go zapiekać i smaruję go przygotowaną marynatą, bardzo dokładnie, jak coś zostanie, wylewam po prostu na dno garnka, na koniec wyciskam sok z połowy cytryny bezpośrednio na kalafiora. Garnek przykrywam i wstawiam do piekarnika na godzinę.
Po godzinie, zdejmuję pokrywkę żeby kalafior zaczął się przyrumieniać, dodaję nakrojone na krzyż pomidorki koktajlowe, pomidory z puszki oraz skórkę z cytryny. Piekę jeszcze około 30minut, aż kalafior się przyrumieni.
Podaję z posiekaną natką pietruszki.

Smacznego!

Dokładnie 16 kwietnia ubiegłego roku pojawił się pierwszy wpis na tym blogu, z jednej strony czuję jakby to było wczoraj, a ja nadal jestem taką blogową świeżynką, z drugiej wiem że zrobiłyśmy już kawałek dobrej roboty. Blog od początku był tylko częścią naszych działań, wielu z Was miało okazję spotkać nas na targach czy piknikach w Komorowie, Pruszkowie czy Warszawie.  W tym roku będziemy kontynuować ten zwyczaj "bywania" na targach wege, w ciepłe letnie weekendy będziecie mogli jeść z nami śniadania, pić lemoniadę i próbować naszych dżemów, zagryzając raw batonikami;)

Ten rok udowodnił mi to, o czym piszą właściwie wszyscy -  blogowanie to ciężka praca. Blogowanie kulinarne cięższa dodatkowo, bo przez ten rok przybrałam 6 kg gratis, oczywiście możemy zwalić to na totalne lenistwo, ale myślę że wymyślanie nowych dań na bloga, zdecydowanie miało w tym swój udział. A uwierzcie mi, jest wiele dań które na bloga nie trafiają. Myślę o nowych przepisach w drodze do pracy, w trakcie pracy i w czasie powrotu z pracy. Bywa że myślę o nich wieczorami, tuż przed zaśnięciem i niezwykle często myślę o nowych daniach.. w wannie.

Pitupitu to nie tylko moje wieczne myślenie o jedzeniu, to też znacznie zmniejszona przestrzeń życiowa.. oraz oszczędności. Każda, podkreślam, każda wizyta w sklepie (każdym!) kończy się kupieniem czegoś "do zdjęć", ewentualnie "bo ugotuję z tego coś dobrego". Ostatnio na naszym fp pojawiło się zdjęcie mojej nowej mini paterki z podpisem "Wyszła po bułki, wróciła z paterą, bo jest blogerę, a do zdjęć zawsze się wszystko przyda;)" i to jest właściwie moje motto życiowe. Kuba się z tym pogodził.
Pomijam już fakt, że kupienie czegoś do zdjęć jest równe z koniecznością wyrzucenia pary butów albo koca trzymanego na czarną godzinę. Garnki, garnuszki, miski, miseczki to wszystko jest teraz priorytetem, a mimo to ciągle nic nie mam i ciągle szukam, idealnego cynowego talerzyka, doskonałej filiżanki czy patynowanej patery, wiecie jak jest.

Pomijając jednak te wszystkie wannowe przemyślenia, roztargnienie wynikające z ciągłego myślenia o jednym i totalny brak miejsca w szafach, cóż, ten rok był super. Z każdym dniem blogowania czuję że się rozwijam, nawiązuję nowe znajomości(a to dla mnie wyczyn! jestem totalnie aspołeczna!:)) i ciągle uczę się nowych rzeczy! w gotowaniu, w fotografii, w zasadach działania internetów i w ogóle.

Wszystkiego najlepszego dla nas więc!:)
Dziś uczcimy urodziny czekoladą, czyli właściwie uczcimy urodziny bloga jak każde inne.
Czekolada i maliny, połączenie idealne. Prezentuję wam więc czekoladowo malinowe babeczki z kremem śmietanowym. Wynik mojego wannowego natchnienia!



do przygotowania używam:
piekarnik, garnuszek z grubym dnem, forma do muffinów, blender z rózgą do ubijania kremu

przepis:
na babeczki
125g masła
100g czekolady deserowej
250g dżemu malinowego
100g cukru pudru
2 jajka
150g mąki pszennej
szczypta soli

na krem
100g mascarpone
150ml śmietany kremówki (schłodzonej)
2 łyżeczki cukru pudru
3 łyżeczki kakao *

*babeczki możecie zrobić w dwóch wersjach, z kremem śmietanowym lub z kremem kakaowym.

Piekarnik rozgrzewam dp 180st w termoobiegu.
Całe ciasto przygotowuję w garnuszku w którym roztapiam masło, warto więc wziąć odpowiednio duży.
Na małym ogniu w garnuszku zaczynam roztapiać masło, gdy większość jest już płynna dodaję połamaną czekoladę, mieszam wszystko dokładnie i podgrzewam aż masło i czekolada się rozpuszczą całkowicie. Dodaję dżem, cukier, szczyptę soli oraz jajka, mieszam dokładnie. Na koniec dodaję przesianą mąkę. Mieszam dokładnie, przekładam do formy wyłożonej papilotkami.
Piekę 25minut.

krem
W wysokim naczyniu ubijam schłodzoną śmietanę, po chwili dodaję serek mascarpone i cukier puder. Mieszam rózgą którą ubijałam śmietanę. Taki krem jest gotowy do użycia, jeśli jednak chcecie krem czekoladowy, razem z cukrem pudrem dodaję kakao.

Wystudzone babeczki dekoruję schłodzonym kremem, podaję ze świeżymi malinami.
Smacznego!

Przyznaję się, kupuję za dużo, za dużo sera, warzyw, owoców, a potem w ostatniej chwili ich przydatności, najadam się jak szalona, bo przecież nie można wyrzucać jedzenia;)
Bataty na szczęście mogą leżeć długo, ale też, ile można. Konsekwencje moich szalonych zakupów "ojej, ostatnia skrzynka batatów, wezmę całą!" widzicie na blogu ostatnio często, ale to już prawie ostatni przepis na bataty, bo zapasy skrzynkowe się skończyły. nie nie, to nie tak że przestanę kupować bataty, na to nie liczcie, za bardzo je lubię. Ale jest szansa że na blogu zaczną pojawiać się też inne rzeczy:)


do przygotowania używam:
blender do rozdrobienia, garnek

przepis:
dwa średnie bataty (około 400g)
1 jajko
2 łyżki mascarpone
150 g mąki pszennej
sól
do podania
dwie łyżki masła
pieprz
świeża bazylia

Bataty piekę (w całości, w skórce) ułożone na blasze, około 50min w 190st (termoobieg). Po upieczeniu studzę je i obieram ze skórki. Umieszczam je w blenderze, dodaję mascarpone, jajko i sól.  Rozdrabniam na gładką masę a następnie dodaję mąkę, ciasto będzie się trochę kleić, o ile nie jest bardzo "luźne" nie dodawajcie więcej mąki. Z ciasta formuję w dłoniach kluseczki, jak wspominałam ciasto jest kleiste, warto więc moczyć często dłonie, aby formowanie kluseczek było łatwiejsze. Wrzucam je do osolonego wrzątku i gotuję 3-5minu od czasu gdy wypłyną.

Na patelni rozgrzewam masło, dodaję kilka listków bazylii i rozgniecione łodygi (to one mają najwięcej aromatu) smażę wszystko, aż masło zacznie brązowieć, wyjmuję listki, dodaję ugotowane i odsączone kopytka i podsmażam, aż utworzy się na nich chrupiąca skórka.
Podaję polane pozostałym masłem i posypane świeżo mielonym pieprzem.
Smacznego!

Mówiłam już że w tym roku się nie ogarnęłam, więc i mazurek będzie poświąteczny.
Pyszny, klasyczny różany mazurek z prażonymi płatkami migdałowymi w tym roku zniknął z naszego stołu niemal natychmiast, a trzeba zaznaczyć że mazurka było sporo, a przy stole raptem 5 osób.
Przepis na "górę" w lekko zmodyfikowanej wersji pochodzi z Kukbuka.


do przygotowania używam:
blacha o wymiarach dna mniej więcej 20x35cm, piekarnik

przepis:
na ciasto
300 g mąki pszennej
200 g masła
100 g cukru
3 jajka (2 jajka całe + 1 żółtko)
łyżeczka ekstraktu waniliowego

nadzienie
200 g białej czekolady
kilka łyżek konfitury z płatków róży
6 łyżek śmietany 30% lub 36%
garść płatków migdałowych
1 burak, lub ekstrakt / sok z buraka(bez dodatków)

Przygotowanie oczywiście zaczynam od ciasta na spód, na to potrzebuję najwięcej czasu, masło kroję na kawałki i wyrabiam z resztą składników, jeśli ciasto jest zbyt kruche można dodać łyżkę lub dwie śmietany. Ciasto wkładam na kilkanaście minut do lodówki, następnie rozwałkowuję na wysokość około 1/2cm i wyklejam nim dno oraz ścianki foremki (zwykle foremkę wykładam papierem do pieczenia żeby łatwiej było wyjąć ciasto). Ścianki z ciasta muszą być odpowiednio wysokie, minimum 1cm, aby zmieściło się nadzienie, warto pamiętać że w czasie pieczenia, ścianki trochę się skurczą.
Wyłożoną blaszkę ponownie wstawiam do lodówki, na około 30 minut, żeby się schłodziła. Rozgrzewam piekarnik do 190 st, ciasto przed wstawieniem do piekarnika nakłuwam jeszcze widelcem, piekę około 10 minut, pilnując aby nie rosło (jeśli zacznie podnosić się do góry warto otworzyć piekarnik i jeszcze trochę nakłuć widelcem). Po 10 minutach zmniejszam temperaturę do 180 stopni i piekę przez około 15 minut aby ciasto ładnie się zarumieniło. Odstawiam do ostygnięcia.

W rondelku z grubym dnem rozpuszczam czekoladę wraz ze śmietaną i pokrojonym w kawałki burakiem(dla koloru) lub sokiem z buraka. Mogę rozpuszczać czekoladę bezpośrednio na kuchni, mam kuchnię indukcyjną i cudowny program 2, który bardzo delikatnie podgrzewa garnek, jeśli macie kuchnię gazową polecam garnuszek z wodą i miseczkę nad garnuszkiem. Masę mieszam dokładnie aż wszystkie składniki się rozpuszczą i połączą. Jeśli używam do farbowania buraka, wyjmuję go na koniec.
Wystudzone ciasto smaruję konfiturą z róży, następnie wylewam delikatnie masę czekoladowo śmietanową i zostawiam do ostygnięcia. Na koniec, na suchej patelni prażę płatki migdałowe, posypuję nimi ciasto i podaję.

Smacznego!

Mimo ambitnych planów, przygotowania wszystkich świątecznych potraw wcześniej, tak abym mogła się nimi podzielić z wami przed Świętami, cóż.. no wyszło jak zwykle.
Wieczny niedoczas i piętrzące się zobowiązania nie pozwoliły mi się zatrzymać w czasie  i w kuchni. Dlatego świąteczne przepisy pojawią się po czasie, liczę, że spodobają wam się na tyle, że zapamiętacie je na przyszły rok. Z resztą kto powiedział ze cytrynowa baba powinna być tylko na święta?
Mało tego, moje babeczki robione właśnie z tego przepisu, robiły niezłą karierę swego czasu;)


do przygotowania używam:
piekarnik, foremka do baby o średnicy około 20cm(na górze)

przepis:
250 g masła
200 g drobnego cukru do wypieków
3 jajka
380 g mąki pszennej
200 g jogurtu naturalnego
2 łyżeczki proszku do pieczenia
pół łyżeczki sody oczyszczonej
1,5 łyżeczki ekstraktu(ekstraktu, nie zapachu!) cytrynowego, lub sok z cytryny

Masło w temperaturze pokojowej ucieram z cukrem w misie robota (lub mikserem), aż masa będzie biała i zwiększy swoją objętość. Przy cały czas pracującym robocie dodaję po jednym jajku, pozwalając za każdym razem składnikom się wymieszać (mimo wszystko masa może się lekko zważyć, ale to nie będzie problemem).
Na koniec oddaję jogurt, ekstrakt oraz mąkę, proszek do pieczenia i sodę, po dodaniu tych składników mieszam wszystko delikatnie tylko do połączenia składników. Ciasto wykładam do formy wysmarowanej masłem i wysypanej mąką. Piekę około 50 minut w 180 st(do suchego patyczka).
Podaję polaną lukrem: cukier puder + woda, bez żadnych dodatków i posypaną skórką z cytryny.
Smacznego!

Dziś nie będzie przepisu, ale garść inspiracji. Lubię świąteczne tradycje i w moim domu w czasie Wielkanocy zawsze są pisanki, raczej jako symbol wiosny i tradycji, niż mojej wiary. Co roku koszyczek, pisanki i ozdoby w domu są tematem rozmyślań na kilka dni przed świętami. W jakim stylu w tym roku będą nasze jajka? przyznam że nie wiem, mam mnóstwo pomysłów, pinterest aż kipi od sposobów na ozdabianie jajek, a mi z głowy nie mogą wyjść jajka pantone, lub po prostu kolorowe.

no serio, nie trzeba być weganinem, żeby zakochać się w wegańskim majonezie. Jeśli szukacie alternatywy dla klasycznego majonezu, lub boicie się surowych jajek (patrz przepis na klasyczny majonez), ten będzie dla was doskonały! robi się szybko i łatwo. Spróbujecie?


do przygotowania używam:
blender

przepis:
szklanka białej fasoli (ugotowanej)
1/2 szklanki oleju
1 - 2 łyżeczki octu jabłkowego
2 łyżeczki musztardy dijon
1 łyżeczka soku z cytryny
sól
*1/2 łyżeczki cukru

Ugotowaną i osuszoną fasolę wrzucam do misy blendera razem z musztardą, miksuję. Powoli zaczynam dodawać olej, gdy konsystencja mi odpowiada doprawiam cytryną, octem i solą,  ewentualnie można dodać trochę cukru do smaku.
Przechowuję w zamkniętym słoiczku w lodówce.

Smacznego!