pitu pitu slow food: 2016

Zaczęła się pora na chłodniki, ku mojej ogromnej radości!:)
Kilka lat temu nie spojrzałabym na chłodnik, ale gardziłam również kefirem czy maślanką do młodych ziemniaczków, dziś bez tych rzeczy nie wyobrażam sobie lata. Cóż, widać na starość smaki się zmieniają;)
Pamiętam wiele wiele lat temu moi rodzice robili taką zupę jak ta, no prawię taką, ich wersja zawierała gotowanego kurczaka, no ale tak czy inaczej, aromaty były zbliżone.. i co? wychodziłam z domu, bo sam zapach mi przeszkadzał. Nie wyobrażałam sobie jak można gotować świeżego ogórka, przecież właśnie po to jest on świeży żeby go nie gotować!;)
Się pozmieniało, teraz ta zupa jest jedną z moich ulubionych, o tyle fajna, że jeśli zrobicie ją dzień wcześniej i nagle z upalnego lata zrobi się zimna zima, nie ma co się bać, równie fajne smakuje na ciepło. Ideał nie? to jeszcze powiem, że robi się ją super szybko!:) teraz już nie może być lepiej:)

Zupa ze świeżych ogórków z awokado

do przygotowania używam:

garnek z grubym dnem, blender kielichowy (lub inne narzędzie do rozdrobnienia zupy)

przepis:

3-4 spore ogórki (około 500g)
1 szalotka
2 ząbki czosnku sok z
1/2 cytryny
1 awokado
1,5 szklanki bulionu*
3 łyżki jogurtu greckiego **
sól, pieprz
kawałek (1/3) papryczki chili
pół pęczka natki pietruszki (+ do podania)
oliwa

*bulion warto sobie mrozić, np w pojemniczkach po 250ml, idealny na takie okazje, wystarczy rozmrozić i już
** w wersji wegańskiej możecie pominąć jogurt, jednak ostrzegam, jogurt dodaje zupie fajnej kremowości

Ogórki obieram, łyżeczką usuwam ziarenka, a następnie kroję w kostkę (niezbyt dokładnie).
Szalotkę i czosnek siekam drobno. W garnku rozgrzewam oliwę, dodaję szalotkę i czosnek, smażę chwilę (około 2 minut), dodaję sok z cytryny i smażę mieszając od czasu do czasu. Do garnka dodaję pokrojone ogórki, bulion oraz sól i pieprz. Gotuję wszystko, aż ogórki zmiękną, około 5-6 minut.
W tym czasie do blendera kielichowego wrzucam pół pęczka natki(z łodyżkami, one mają najwięcej aromatu) awokado i kawałek chili, gdy jest już gotowa, dodaję ugotowaną zupę i rozdrabniam wszystko na gładko. Dodaję jogurt grecki i raz jeszcze wszystko miksuję.
Podaję posypane natką, startą skórką z cytryny, z pokrojonym drobno ogórkiem i kawałkami chili, lub bez niczego.
Jeśli chcecie zupę na ciepło, podajcie ją od razu, jeśli w wersji chłodnika, ostudźcie ją, a następnie wstawcie do lodówki na kilka godzin.

Smacznego!

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

obiad

wiosenna odwrócona tarta

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

obiad

Spaghetti z wegańskimi klopsikami i pysznym sosem pomidorowym

Nigdy nie jadłam spaghetti z klopsikami, takimi wiecie, zwykłymi, mięsnymi. Gdy jeszcze jadłam mięso, chyba żadna wersja mielonego mięsa mi nie podchodziła, ani w formie klopsików, ani kotletów ani niczego.. No ale chodziło za mną to nieszczęsne spaghetti z klopsikami, pewnie za dużo amerykańskich filmów i seriali się naoglądałam.

No więc zrobiłam te pyszne klopsiki, które mogą być też kotletami jeśli chcecie, robi się je prosto i szybko, a w obłędnym pomidorowym sosie, pełnym warzyw i aromatów z tym co kocham najbardziej.. czyli makaronem smakują po prostu bosko! no nie mogło być lepiej.

Spaghetti z wegańskimi klopsikami i pysznym sosem pomidorowym

do przygotowania używam:

piekarnik, garnek, spora patelnia teflonowa z grubym dnem, blender, forma do mini muffinek

przepis:

klopsiki

1/2 szklanki zielonej soczewicy

1 listek laurowy

2 - 3 ziarenka ziela angielskiego

1 szklanka wody

100g pieczarek

100g zielonej fasolki szparagowej (używam mrożonej)

2 ząbki czosnku

1 łyżka oliwy

1/2 szklanki bulionu

1 łyżka sosu sojowego

1/2 szklanki płatków owsianych górskich

sól, pieprz

1/2 łyżeczki papryki wędzonej

1/2 łyżeczki papryki ostrej

1 łyżeczka majeranku

1/3 łyżeczki rozmarynu

1/3 łyżeczki kolendry (ziarenka)

sos

2 marchewki

2 łodygi selera naciowego

1 mała cebula

3 ząbki czosnku

1 puszka siekanych pomidorów

500g passaty

tymianek, sól, pieprz

ulubione spaghetti

bazylia do podania

parmezan lub inny ser jeśli chcecie

Soczewicę gotuję 10 minut (tak, nie będzie idealnie ugotowana, ale o to chodzi), do wody dodaję listek laurowy i ziele angielskie. Po ugotowaniu wyrzucam przyprawy.

Obrane pieczarki, fasolkę, czosnek i soczewicę mielę w blenderze, ale nie na idealnie drobno, powinny wyglądać raczej na średnio posiekane warzywa.

Na patelni rozgrzewam oliwę razem z przyprawami, dodaję zblendowane warzywa i podsmażam kilka minut. Zalewam wszystko bulionem, dodaję sos sojowy i płatki owsiane. Gotuję aż płyn się wchłonie, około 10-15 minut, mieszając od czasu do czasu.

Piekarnik nagrzewam do 180 stopni - termoobieg. Usmażone składniki formuję w nieduże kuleczki - wielkości orzecha włoskiego i dla ułatwienia (żeby się nie sklejały i nie wędrowały po całym piekarniku) układam w lekko natłuszczonej blaszce do mini muffinek. Piekę około 35-40 minut.

W tym czasie zabieram się za sos do spaghetti.

Marchewki obieram, selerowi obcinam końcówki i ściągam "włosy" (tak jak fasolce szparagowej).

W blenderze z przystawką do tarcia na drobno ścieram i marchewkę i selera, jeśli nie macie takiej przystawki zetrzyjcie marchewkę na tarce, a selera drobno pokrójcie (nie wiem czy da się zetrzeć na zwykłej tarce bez utraty palców), idea jest taka aby warzywa były jak najdrobniejsze w tym sosie, struktury daniu nadają klopsiki.

W garnuszku rozgrzewam oliwę, dodaję sporo tymianku (2 łyżeczki lub więcej), smażę chwilę, dodaje starte warzywa i znów mieszam, tak aby wszystko się dokładnie wymieszało. Dodaję pomidory z puszki i passatę, doprawiam solą i pieprzem. Gotuję pod przykryciem na małym ogniu około 20 minut.

Gotuję makaron zgodnie z instrukcją na opakowaniu.

Podaję układając najpierw makaron, potem polewam sporą ilością sosu i układam klopsiki, posypuję świeżą bazylią, w zależności od nastroju posypuję też parmezanem:)

Smacznego!

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

deser

#MarchewkoweLove -marchewkowa chia

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

pitupitu

ten kolejny rok

Czas leci jak szalony, okazało się że pitupitu żyje już drugi rok. Nie wiedziałabym gdyby nie wspomnienia które uparcie podsuwa mi facebook. Serio, wydawało się że to było wczoraj gdy z Agnieszką postanowiłyśmy - robimy bloga, idziemy na targi. Minęły dwa lata, na blogu, mimo że mam okresy ciszy i odstawienia gotowania, pojawiło się prawie 150 przepisów. 150 razy Kuba usłyszał "nie jedz jeszcze, to do zdjęcia!"
wiele razy jedliśmy zimny obiad;) 150 razy rozkładałam moje mini studio na parapecie i 150 razy siedziałam tak jak teraz przed komputerem skrobiąc kilka słów do Was.
Zakładając bloga nie spodziewałam się niczego, nic nie planowałam, po wcześniejszych doświadczeniach blogowych na pewno nie spodziewałam się ponad 1000 osób lubiących mnie na facebooku. Szok!:) ja, aspołeczna, zamknięta w sobie istota nie dość że mam fanów mojego gotowania to jeszcze kilka razy się z wami spotykałam przy okazji targów i pikników. Przełom. No i te 150 przepisów, dla mnie to ogromne osiągnięcie. Że wytrwałam, że jestem, że dalej robię:)

W tym roku nastąpiła też jedna zmiana, zmiana o której nie mówiłam głośno, ale była chyba do przewidzenia. Pitu Pitu Slow Food jest tylko i wyłącznie pod moją opieką. Agnieszkę pochłonęły koty, praca i życie pozablogowe. Wiem że w planach ma też bardziej babskie tematy, a jedzenie, cóż jedzenie zostało dla mnie:)

Tak więc ten kolejny rok bloga to też trochę nowy rozdział, teraz wszystko co tutaj będzie się działo będzie moją winą (albo zasługą;)). uh, spora odpowiedzialność, ale dam radę. Muszę.
Mam trochę planów, kilka niespodzianek. Wiem na pewno że chcę pisać częściej i więcej. Bardziej o sobie, nie tylko w kuchni, zobaczymy jak mi to wyjdzie, zobaczymy czy wam się spodoba. Nie zakładam sobie terminów, dedlajnów, żadnych asapów i innych korpo zwyczajów. Spokojnie, w swoim rytmie blog będzie sobie płynął, a ja będę robiła to co lubię, tak jak lubię. bo mogę:)

mam tylko jedno blogowo urodzinowe życzenie.
ale nie powiem, bo się nie spełni ;)

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

15minut

#MarchewkoweLove - marchewkowe kotlety

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

dodatki

#MarchewkoweLove - kanapka z szarpaną .. marchewką

Jejku, ileż ja się napatrzyłam na te różne pulled pork na foodowych blogach. Idea wolno pieczonego mięsa które jest delikatne i się rozpada jakoś do mnie przemawia.. nie licząc tego że nie przemawia do mnie idea mięsa;) to nie jest tak że odwracam się na widok mięsa, fascynuje mnie to co można z niego zrobić, staram się być na bieżąco i co nieco wiedzieć co się z tym robi, tylko no jakoś samo jedzenie mi nie idzie.. no nie, nie da się.
Chodziło jednak to gdzieś za mną, wiecie, ta kanapka z czymś delikatnym, w kawałkach, poszarpane byle jak, do tego surówka, buła.. no brzmi nieźle;)
Co by więc innego wykorzystać do przepisu, jeśli nie bohaterkę tygodnia(a może nawet tygodni, zobaczymy) - marchewkę:)
Polecam ten przepis, nie tylko dla wegetarian i wegan, taka marchewka może być też doskonałym dodatkiem dla mięsożernych;) zjedzona z czymś (czytaj mięsem), pieczonymi ziemniakami też sprawdzi się doskonale.

Kanapka z szarpaną marchewką

do przygotowania używam:
piekarnik, garnek z grubym dnem, patelnia grillowa (do przypieczenia bułek)

przepis:
500g marchewki

2 srednie czerwone cebule
pieprz, sól

2 łyżeczki oliwy

sos bbq
1 łyżka oleju
1 spora szalotka
3 ząbki czosnku
1/3 mielonego imbiru
1/3 łyżeczki musztardy Dijon
1/3 łyżeczki chili
1/2 łyżeczki wędzonej papryki
250 g passaty pomidorowej
100 ml octu jabłkowego
100 g cukru trzcinowego
1 łyżka sosu Worcestershire (w wersji wege trochę inny ale równie fajnie się sprawdzi syrop klonowy)
1 łyżka miodu
sól i pieprz

surówka z białej kapusty
1/2 główki białej kapusty
1 duża marchewka
2 łyżki oleju
1 łyżka soku z cytryny
sól, pieprz

ulubione bułki (marchewki u nas wystarczyło na 4-5 bułek)
poszatkowana czerwona kapusta - garść
gruby szczypior

Przygotowanie zaczynam od marchewki, piekarnik nagrzewam na 200st - tremoobieg. Marchewkę ścieram na tarce o grubych oczkach, układam w sporym naczyniu żaroodpornym lub blasze do ciasta, na papierze do pieczenia - użyłam blachy do pieczenia o wymiarach mniej więcej 35x35cm. Cebule kroję w piórka i dodaję do marchewki, polewam 2 łyżeczkami oliwy i mieszam, tak aby całość pokryła się oliwą. Posypuję sporą ilością pieprzu, przykrywam folią aluminiową i wstawiam do piekarnika na 40 minut.

W tym czasie przygotowuję sos bbq.

W granuszku z grubym dnem rozgrzewam olej, dodaję szalotkę i czosnek i smażę aż cebulka się zeszkli, następnie dodaję przyprawy wraz z musztardą mieszam wszystko dokładnie i przesmażam 2-3 minuty aż w domu zacznie pachnieć przyprawami. Dodaję passatę, ocet, cukier, sos(lub syrop) i miód, mieszam i gotuję około 20 minut na małym ogniu. Doprawiam solą i pieprzem.

Surówka z białej kapusty
Marchewkę ścieram na tarce o drobnych oczkach, kapustę siekam drobno lub używam szatkownicy. Wrzucam wszystko do miski i solę, a następnie ugniatam i jakby "wyciskam" kapustę. Odstawiam na kilka minut. Dodaję olej, sok z cytryny oraz pieprz.

Gotowa kanapka
Gdy marchewka się już upiecze, dodaję do niej sos bbq, mieszam dokładnie i odstawiam.
Bułki kroję na połówki, smaruję od wewnątrz lekko oliwą i grilluję na patelni grillowej lub zwykłej, aż się zarumienią. Na gotowe bułki wykładam marchewkę, surówkę z białej kapusty oraz poszatkowaną czerwoną kapustę, posypuję szczypiorem. Doskonałe w wersji ciepłej jak i na zimno.
Smacznego!

komentarze

by Kasia Marysia Jaśkiewicz

diy

chciałabym mieszkać w lesie...

Ale nie mieszkam. Myślę że nie tylko ja mam takie marzenie, pewnie większość z was też marzy o tym żeby rzucić wszystko i wyprowadzić się do lasu. Żyć sobie spokojnie w zgodzie z naturą. W drewnianej chacie, gdzie przy kominku wieczorami można czytać książkę słysząc tylko odgłosy lasu, a nie drogi i pędzących samochodów. Gdzie rano można leniwie budzić się z kubkiem kawy, obserwując mgłę otulającą najbliższą okolicę. I w końcu gdzie można swobodnie śpiewać i biegać. Potrzebuję takiego końca świata, gdzieś, w górach, na mazurach, z kawałkiem ogródka gdzie będą się czerwienić truskawki i poziomki, gdzie będę mogła mieć pole cukinii i dyni. To już hektary, a nie ogródek ;) i sad, chciałabym żeby tam gdzieś obok był sad i ten niekończący się las...
Oczywiście tegosięniedazrobić, zwłaszcza jak się ma na głowie życie;) utrzymanie 4 kotów też kosztuje, a nie wiedzieć czemu futrzane kulki nie chcą żywić się szyszkami i gałązkami (cóż za niedopatrzenie natury!). Postanowiłam więc zmienić nieco swoje marzenie i przyniosłam las do domu. Od dawna wzdychałam do słoików pełnych zielonych skarbów, zapakowaliśmy się więc do samochodu uzbrojeni w małą łopatkę i pojechaliśmy na zbiory mchu.

Po krótkim spacerze miałam już trzy rodzaje mchu, kilka kawałków kory z porostami, i kilka drobnych roślinek które w mech się zaplątały.
Przygotowałam słoik który dawno kupiłam w ikei z myślą "do czegoś się przyda", wyłożyłam go drobnymi kamyczkami, wysypałam dno ziemią którą skrzętnie zebrałam do woreczka razem z mchem i zaczęłam układać mój miniaturowy las:) Składa się on dziś z 3 różnych typów mchu (przynajmniej wyglądają na różne), kawałków kory i mini roślinek (w tym zawilec gajowy - biały kwiatek). Całość, dopóki mąż nie zrobi mi pięknej przykrywki z drewienka, przykryłam przezroczystą folią i obwiązałam sznurkiem (tak żeby folii nie było widać).
Zobaczymy za jakiś czas jak to przenoszenie lasu do domu mi wyszło, jeśli wyszło, na pewno znajdę jeszcze kilka słoików i dodatków które będę chciała zrobić;)
Mój mini las znalazł swoje miejsce przy łóżku, będę go więc codziennie obserwować, aby w razie potrzeby robić mu mały deszcz spryskiwaczem;) powinien jednak sobie poradzić sam, będzie stał w zacienionym miejscu (okno na drugim końcu pokoju), przykryty dokładnie. Przed przykryciem słoika lekko spryskałam całość wodą.
Chętnie przyjmę wszystkie wasze leśne doświadczenia, jeśli robiliście coś takiego, podzielcie się proszę doświadczeniami i zdjęciami:)
Marzy mi się figurka małego kotka dla dopełnienia mojego mini świata:)