Czas leci jak szalony, okazało się że pitupitu żyje już drugi rok. Nie wiedziałabym gdyby nie wspomnienia które uparcie podsuwa mi facebook. Serio, wydawało się że to było wczoraj gdy z Agnieszką postanowiłyśmy - robimy bloga, idziemy na targi. Minęły dwa lata, na blogu, mimo że mam okresy ciszy i odstawienia gotowania, pojawiło się prawie 150 przepisów. 150 razy Kuba usłyszał "nie jedz jeszcze, to do zdjęcia!"
wiele razy jedliśmy zimny obiad;) 150 razy rozkładałam moje mini studio na parapecie i 150 razy siedziałam tak jak teraz przed komputerem skrobiąc kilka słów do Was.
Zakładając bloga nie spodziewałam się niczego, nic nie planowałam, po wcześniejszych doświadczeniach blogowych na pewno nie spodziewałam się ponad 1000 osób lubiących mnie na facebooku. Szok!:) ja, aspołeczna, zamknięta w sobie istota nie dość że mam fanów mojego gotowania to jeszcze kilka razy się z wami spotykałam przy okazji targów i pikników. Przełom. No i te 150 przepisów, dla mnie to ogromne osiągnięcie. Że wytrwałam, że jestem, że dalej robię:)
W tym roku nastąpiła też jedna zmiana, zmiana o której nie mówiłam głośno, ale była chyba do przewidzenia. Pitu Pitu Slow Food jest tylko i wyłącznie pod moją opieką. Agnieszkę pochłonęły koty, praca i życie pozablogowe. Wiem że w planach ma też bardziej babskie tematy, a jedzenie, cóż jedzenie zostało dla mnie:)
Tak więc ten kolejny rok bloga to też trochę nowy rozdział, teraz wszystko co tutaj będzie się działo będzie moją winą (albo zasługą;)). uh, spora odpowiedzialność, ale dam radę. Muszę.
Mam trochę planów, kilka niespodzianek. Wiem na pewno że chcę pisać częściej i więcej. Bardziej o sobie, nie tylko w kuchni, zobaczymy jak mi to wyjdzie, zobaczymy czy wam się spodoba. Nie zakładam sobie terminów, dedlajnów, żadnych asapów i innych korpo zwyczajów. Spokojnie, w swoim rytmie blog będzie sobie płynął, a ja będę robiła to co lubię, tak jak lubię. bo mogę:)
mam tylko jedno blogowo urodzinowe życzenie.
ale nie powiem, bo się nie spełni ;)
wiele razy jedliśmy zimny obiad;) 150 razy rozkładałam moje mini studio na parapecie i 150 razy siedziałam tak jak teraz przed komputerem skrobiąc kilka słów do Was.
Zakładając bloga nie spodziewałam się niczego, nic nie planowałam, po wcześniejszych doświadczeniach blogowych na pewno nie spodziewałam się ponad 1000 osób lubiących mnie na facebooku. Szok!:) ja, aspołeczna, zamknięta w sobie istota nie dość że mam fanów mojego gotowania to jeszcze kilka razy się z wami spotykałam przy okazji targów i pikników. Przełom. No i te 150 przepisów, dla mnie to ogromne osiągnięcie. Że wytrwałam, że jestem, że dalej robię:)
W tym roku nastąpiła też jedna zmiana, zmiana o której nie mówiłam głośno, ale była chyba do przewidzenia. Pitu Pitu Slow Food jest tylko i wyłącznie pod moją opieką. Agnieszkę pochłonęły koty, praca i życie pozablogowe. Wiem że w planach ma też bardziej babskie tematy, a jedzenie, cóż jedzenie zostało dla mnie:)
Tak więc ten kolejny rok bloga to też trochę nowy rozdział, teraz wszystko co tutaj będzie się działo będzie moją winą (albo zasługą;)). uh, spora odpowiedzialność, ale dam radę. Muszę.
Mam trochę planów, kilka niespodzianek. Wiem na pewno że chcę pisać częściej i więcej. Bardziej o sobie, nie tylko w kuchni, zobaczymy jak mi to wyjdzie, zobaczymy czy wam się spodoba. Nie zakładam sobie terminów, dedlajnów, żadnych asapów i innych korpo zwyczajów. Spokojnie, w swoim rytmie blog będzie sobie płynął, a ja będę robiła to co lubię, tak jak lubię. bo mogę:)
mam tylko jedno blogowo urodzinowe życzenie.
ale nie powiem, bo się nie spełni ;)
